ЭЗГУЛИК ЙЎЛИДА

Ўрта мактабни тугатиб, олийгоҳга ўқишга кириш ниятида Тошкентга илк қадам қўйган кунимдаги бир воқеа ҳамон ёдимда. Ўшанда синфдош дугоналарим Шарифа, Рамиза, Шукуржонлар билан Тошҳовуз шаҳридаги вокзалдан отам раҳматлик поездга миндириб юборгандилар. Тошкентга етиб борганимиздан сўнг поезддан тушиб, тўрт дугона манзилга қандай, қайси транспортда боришимизни билмай тўхтаб қолдик. Сўрай десак, аксига олиб, ҳеч ким учрамайди.

Шунда келиб тўхтаган троллейбусдан етаклашиб, кўринишидан биздан кўра уч-тўрт ёшча каттароқ, дўппи кийган икки ўзбек йигит тушди. Улар ҳам биз каби аввал талмовсираб туришди-да, кейин бекатда троллейбус, трамвай, автобуслар учун йўл чипта сотиб ўтирган рус аёли ёнига бориб, вокзалга ўтиш жойи қаердалигини сўради. Аёл уларга йўл кўрсатди, йигитларни пиёдалар ўтиш жойидан ўтказиб қўйди.

Улар соф рус тилида суҳбатлашиб ёнимиздан ўтиб бораётганида кўрдимки, иккала йигитнинг ҳам кўзлари ярим юмуқ эди. Афтидан улар эгизаклар эди, бир-бирига жуда ўхшардилар.

– Баракалла йигитлар,– деди аёл ўз тилида уларнинг елкасидан қоқиб.

Ўшанда кўзлари ожиз бўлса-да, уларнинг рус тилида равон гапира олишига, худди соғлом одамлардай меҳнат қилишига жуда-жуда ҳавасим келган, нега мен соғлом, кўзларим равшан бўлатуриб, шу йигитларчалик рус тилини ўргана олмадим, дея ўкинганимни, рус аёлнинг “молодцы, ребята” деб қўйганида уларга ҳавас билан қараганимни ҳамон унутолмайман. Ҳаётда яхши яшаш, хайрли ишлар қилиш, бировлардан олқиш олиш учун кўркам ё соғлом бўлиш ҳам шарт эмаслигини ўшанда тушунганман...

Мустақиллик байрами арафасида Ўзбекистон Кўзи ожизлар жамияти Амударё туман бўлими раиси Аминбой Ўрозметовнинг давлатимизнинг юксак унвонига сазовор бўлганлиги ҳақидаги хушхабарни эшитиб, ўша воқеани яна эсладим. Ҳа, кўзи ожиз бўлса-да, соғлом одамдан кам бўлмай, 12 йилдан бери шу бўлимга етакчилик қилиб, ўзи каби неча-неча одамларни Яратганнинг раво кўрганига шукур қилиб, имкон қадар яхши яшаш учун интилишга рағбатлантириб, уларга мадад бўлишга, кўнглига ёруғлик олиб киришга ҳаракат қилиб келаётган бу йигитга фақат мен эмас, кўпчилик ҳавас қилса, арзийди.

Айни кунда жамиятнинг туман бўлимида 459 нафар аъзо бор. Уларни қутлуғ кунлар, муҳим саналарда бир дастурхон атрофига тўплаб, байрамларни кўнгилли нишонлашларига, бўш вақтларини мазмунли ўтказишларига эришишни Аминбой ўз бурчи деб билади.

2014 йилда Аминбой Ўрозметовнинг саъй-ҳаракатлари ва туманимиз собиқ ҳокими Ражаббой Йўлдашев (Худо раҳмат қилсин!) ташаббуси билан қурилиб фойдаланишга топширилган замонавий бинода фаолият кўрсатаётган бўлим кутубхонаси жамият аъзоларининггина эмас, шу ҳудудда яшовчи аҳолининг ҳам севимли маскани. Кутубхонанинг жами китоб фонди 5618 та, шунинг 1632 таси Брайл алифбосидаги, 944 таси аудио, 21 таси гапирувчи, 3021 таси босма ҳарфли китоблардир. Китобхонлар сони эса 600 нафардан зиёд. Кунига ташриф буюрувчилар 20-30 нафар атрофида. Кутубхона мудири Бозорбой Ўрозметов, кутубхоначи Зуҳра Ёрмоновалар китобхонларга намунали хизмат кўрсатишади.

Бўлимда унинг елиб-югуришлари туфайли бўз тўқиш цехи фаолияти йўлга қўйилди. Бу ерда ҳозир ўрнатилган 10 та дастгоҳнинг 8 тасида бўз, брезент матолари тўқилаяпти.

– Аслида оиламизда менинг маошимга зарурат йўқ. Бироқ менинг ҳам бекор ўтиргим келмайди, болаларимга кўмакдош бўлиб ишлагим келади. Мана, биз учун Аминбой ишлашга шароит яратиб қўйибди, – дейди Норжон Човдирова.

Ҳа, Аминбой Ўрозметов ана шундай эзгу хизматлари учун Қорақалпоғистон Республикаси Жўқорғи Кенгеси Раисининг қарорига мувофиқ мамлакатимиз мустақиллигининг 27 йиллиги арафасида “Қорақалпоғистон Республикасида хизмат кўрсатган маданият ходими” Фахрий унвони билан тақдирланди.

Бу хушхабар тарқалган кун Ўзбекистон Кўзи ожизлар жамияти туман бўлими аъзолари учун байрамга айланиб кетди. Аслида ҳам кўзи ожиз, кўнгли ярим одамлар ҳаётига мазмун, қувонч олиб киришдек эзгу мақсад билан меҳнат қилаётган бу йигит ҳар қанча олқишлар-у таҳсинларга лойиқ.

Ойгул РАЖАБОВА.

Суратда: Аминбой Ўрозметов.