ШЎРВА

Бекатдаги йўловчиларнинг ҳадеб:

– Қачон ҳайдайсиз автобусни? – деган саволларидан чарчаган ҳайдовчи йигит бироз тамадди қилиш учун йўл ёқасидаги ўриндиққа бориб ўтирди. Ҳар ёнга аланглаб, ҳар куни овқат олиб келадиган хотиннинг йўлини қарарди.

– Холажон, менга ҳар доимгидай учта беляши беринг, – сўради йигит.  У чўнтагидаги пулга қўлини узатар экан, бехосдан, бу пул дадасининг дорисига деб қўйган энг сўнгги пули экани хаёлига келди-ю, секингина:

– Узр холажон, ҳозир қорним тўқ, беляшини кейинроқ ерман, – деди-да, кўп йиллардан буён қадрдон бўлиб қолган автобуси томон йўл олди.

– Тўхтанг болам, пулингиз керакмас! Шу шўрвани яхшилаб ичиб олинг, хўпми, ҳар куни беляши тановул қилавериш жонингизга теккандир деб, бугун шўрва ҳам олиб келгандим. Аёлнинг меҳр аралаш айтган бу сўзлари йигитга худди онасини эслатди... У  қўлидаги бир коса қайноқ шўрвани хўплаб-хўплаб ичар экан, ўзини худди болалардек ҳис этди. Бу ҳолатни кузатиб келаётган “Иномарка” машина ичидаги бошқа бир йигит ўзича ғалати илжайди. “Ҳа, ўлл, эркак бўлиб, қилиб юрган ишингни қара. Эрталабдан кечгача мойга ботиб, киракашлик қилиб, ичганинг шўрва бўлдими?!”

У машинаси газини босди-ю, йўлни елдек учиб кесиб ўтар экан, бехосданми ёки атайданми, босиб ўтган балчиғи ҳайдовчи йигитнинг косасидаги шўрвасига сачради. Йигит шўрлик бўғзини тўлдириб келган аламни базўр босиб, эшитилар-эшитилмас пичирлади: “Худога солдим...”

Бирданига, қулоқларни қоматга келтирган машина тўқнашувининг овози бу ердаги шовқинни бир он босиб кетди... “Бойвачча”нинг “Иномарка”си шундоққина бурилишда ағдарилиб ётарди. У қилган иши учун астойдил пушаймон эди. Бу ҳалокат ўша лой сачраган шўрванинг уволими, деб ўйлади. Бироқ афсуски, у энди ҳайдовчига турли таом олиб берган тақдирида ҳам чил-чил синган кўнглини тиклаб бўлмасди...

Aзиза МAДРAҲИМОВA,

ҚДУ талабаси.