ОТА-ОНАЛИК БУPЧИ УНУТИЛГАНДА...

Биз ҳаммамиз маҳаллада яшаймиз. Биров-бировга бегона эмас, айниқса, қўшнилар. Узоқдаги қариндошдан яқиндаги қўшни яхши, деб бекорга айтишмаган. Шундай деймиз-у...

Яқинда таҳририятимизга келган бир нуроний отахон сўзлаб берган воқеа тафсилотини эшитиб, тўғриси, ўғил-қиз ўстирган ота-онанинг меҳрсизлигидан, ўз фарзандининг ҳаётига лоқайдлигидан ҳайратландим. Ва... Орамизда шундай бағри тош ота-оналар ҳам борлигидан афсусланаётган отахоннинг ҳикоясини Сиз азизларга етказишни лозим топдим.

...У оилада кенжа фарзанд эди. Ака-укалари, опа-сингиллари каби сўзамол, гап келганида ҳатто яқинларини ҳам аяб ўтирмайдиган тили заҳар, феъли тор эмасди. Мўъмин-қобилгина бу бола ҳеч кимнинг дилига озор етказмас, қўлидан келганча атрофидагиларга яхшилик қилишга интилиб турадиган камтар, бўш-баёвгина бола эди. Ота-онаси уни уйлантиргач, оиласини бўлаклади. Қозоғистонда, муҳожирликда ишлаб пул топди, ўз кучи билан иморат тиклади. Бир ўғил, бир қиз фарзандли бўлди. Болагина уйим, жойим, рўзғорим бут бўлсин, деб чет давлатларда ишлаб юриб, касал бўлди. Озиб-тўзиб кетди, ҳафталаб тўшакка михланиб қолганида аёли бошқага турмушга чиқиб, уни ташлаб кетди. Ёш болалари қаровсиз қолгач, момоси ўз тарбиясига олди.

Қўни-қўшнилар, маҳалла-кўй, хаста йигитни ёлғизлатиб қўйишмади, аҳволидан хабар олиб туришди. Лекин...

Лекин минг афсуски, ота-онаси, туғишганлари уни тамоман унутишди, оиласи нега бузилди, соғ-саломат, қорувли йигит нега тўшак тортиб ётиб қолди, дея қайғуришмади.

Совуқ юртларда ишлаб, касал орттирган йигит эшикка термула-термула қўшнилар қўлида жон берди. Ота-онасига ҳам қўшнилар хабар беришди. Эл-юртдан, қўшнилардан сўнг ўғлининг уйи эшигидан “дод” солиб кириб келган ота-онаси ва туғишганларига барча таъна ва нафрат назари билан боқишди...

Биз кўпинча фарзандлар ота-оналарига меҳрсиз бўлиб бораётгани ҳақида гапирамиз. Лекин ота-оналарчи? Уларни қайси жин урдики, бири ўз жигарбанди – жонидан унган фарзандини арзимаган пулга сотиб юборса, яна бири ўз боласининг жонига қасд қилаётир. Бу ҳақда ижтимоий тармоқларда, телевидение хабарларида тез-тез гапирилаётир. Қай бирлари эса фарзанди тақдирига лоқайд. Оиласи бузилиб кетсаям, неваралари етим бўлиб қолсаям “қилт” этмайди. Она ўз кўнгил кўчасида ишқий саргузаштлари билан банд, ота эса ё лоқайд, ё ичидан хаста, хиёнатдан эзилган... Мен билган йигит ҳам ана шундай ичидан адо бўлди ва бу дунёни 40 ёшида тарк этди. Аёли янги турмушнинг “даврини суриб” юрибди. Икки норасида гўдак эса момосининг қўлига қараган, дастурхонига термулган кўйи яшашга мажбур.

Бу не, азизлар? Нима учун яқинларимиздан, жигарбандларимиздан меҳримизни қизғанамиз? Биз фарзандларимиздан меҳр кўриб яшашимиз учун, аввало уларга ҳақиқий ота-оналик меҳримизни берайлик. Уларга бу – туғишган опанг, аканг, синглинг, уканг – улар сенинг жигарбандларинг, деб ўргатайлик. Ахир бу дунёда инсоннинг мурод-мақсади солиҳ фарзандлар тарбиялаш ва бу тарбиянинг мевасидан баҳраманд бўлиб яшаш эмасми? Фарзандини унутиш, бегона қилиш – ота-она учун иснод-ку! Ота-она лоқайдлиги – оилага кулфат келтиради. Шундай эмасми, азизлар!

Отахоннинг ҳикоясини оққа кўчирувчи

Pобия ЙЎЛДОШЕВА.