OTA-ONALIK BUPÇI UNUTILGANDA...
Biz hammamiz mahallada yaşaymiz. Birov-birovga begona emas, ayniqsa, qöşnilar. Uzoqdagi qarindoşdan yaqindagi qöşni yaxşi, deb bekorga aytişmagan. Şunday deymiz-u...
Yaqinda tahririyatimizga kelgan bir nuroniy otaxon sözlab bergan voqea tafsilotini eşitib, töğrisi, öğil-qiz östirgan ota-onaning mehrsizligidan, öz farzandining hayotiga loqaydligidan hayratlandim. Va... Oramizda şunday bağri toş ota-onalar ham borligidan afsuslanayotgan otaxonning hikoyasini Siz azizlarga yetkazişni lozim topdim.
...U oilada kenja farzand edi. Aka-ukalari, opa-singillari kabi sözamol, gap kelganida hatto yaqinlarini ham ayab ötirmaydigan tili zahar, feʼli tor emasdi. Möʼmin-qobilgina bu bola heç kimning diliga ozor yetkazmas, qölidan kelgança atrofidagilarga yaxşilik qilişga intilib turadigan kamtar, böş-bayovgina bola edi. Ota-onasi uni uylantirgaç, oilasini bölakladi. Qozoğistonda, muhojirlikda işlab pul topdi, öz kuçi bilan imorat tikladi. Bir öğil, bir qiz farzandli böldi. Bolagina uyim, joyim, rözğorim but bölsin, deb çet davlatlarda işlab yurib, kasal böldi. Ozib-tözib ketdi, haftalab töşakka mixlanib qolganida ayoli boşqaga turmuşga çiqib, uni taşlab ketdi. Yoş bolalari qarovsiz qolgaç, momosi öz tarbiyasiga oldi.
Qöni-qöşnilar, mahalla-köy, xasta yigitni yolğizlatib qöyişmadi, ahvolidan xabar olib turişdi. Lekin...
Lekin ming afsuski, ota-onasi, tuğişganlari uni tamoman unutişdi, oilasi nega buzildi, soğ-salomat, qoruvli yigit nega töşak tortib yotib qoldi, deya qayğurişmadi.
Sovuq yurtlarda işlab, kasal orttirgan yigit eşikka termula-termula qöşnilar qölida jon berdi. Ota-onasiga ham qöşnilar xabar berişdi. El-yurtdan, qöşnilardan söng öğlining uyi eşigidan “dod” solib kirib kelgan ota-onasi va tuğişganlariga barça taʼna va nafrat nazari bilan boqişdi...
Biz köpinça farzandlar ota-onalariga mehrsiz bölib borayotgani haqida gapiramiz. Lekin ota-onalarçi? Ularni qaysi jin urdiki, biri öz jigarbandi – jonidan ungan farzandini arzimagan pulga sotib yuborsa, yana biri öz bolasining joniga qasd qilayotir. Bu haqda ijtimoiy tarmoqlarda, televideniye xabarlarida tez-tez gapirilayotir. Qay birlari esa farzandi taqdiriga loqayd. Oilasi buzilib ketsayam, nevaralari yetim bölib qolsayam “qilt” etmaydi. Ona öz köngil köçasida işqiy sarguzaştlari bilan band, ota esa yo loqayd, yo içidan xasta, xiyonatdan ezilgan... Men bilgan yigit ham ana şunday içidan ado böldi va bu dunyoni 40 yoşida tark etdi. Ayoli yangi turmuşning “davrini surib” yuribdi. Ikki norasida gödak esa momosining qöliga qaragan, dasturxoniga termulgan köyi yaşaşga majbur.
Bu ne, azizlar? Nima uçun yaqinlarimizdan, jigarbandlarimizdan mehrimizni qizğanamiz? Biz farzandlarimizdan mehr körib yaşaşimiz uçun, avvalo ularga haqiqiy ota-onalik mehrimizni beraylik. Ularga bu – tuğişgan opang, akang, singling, ukang – ular sening jigarbandlaring, deb örgataylik. Axir bu dunyoda insonning murod-maqsadi solih farzandlar tarbiyalaş va bu tarbiyaning mevasidan bahramand bölib yaşaş emasmi? Farzandini unutiş, begona qiliş – ota-ona uçun isnod-ku! Ota-ona loqaydligi – oilaga kulfat keltiradi. Şunday emasmi, azizlar!
Otaxonning hikoyasini oqqa köçiruvçi
Pobiya YÖLDOŞEVA.

▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶