OTA-ONALIK BUPChI UNUTILGANDA...

Biz hammamiz mahallada yashaymiz. Birov-birovga begona emas, ayniqsa, qoʻshnilar. Uzoqdagi qarindoshdan yaqindagi qoʻshni yaxshi, deb bekorga aytishmagan. Shunday deymiz-u...

Yaqinda tahririyatimizga kelgan bir nuroniy otaxon soʻzlab bergan voqea tafsilotini eshitib, toʻgʻrisi, oʻgʻil-qiz oʻstirgan ota-onaning mehrsizligidan, oʻz farzandining hayotiga loqaydligidan hayratlandim. Va... Oramizda shunday bagʻri tosh ota-onalar ham borligidan afsuslanayotgan otaxonning hikoyasini Siz azizlarga yetkazishni lozim topdim.

...U oilada kenja farzand edi. Aka-ukalari, opa-singillari kabi soʻzamol, gap kelganida hatto yaqinlarini ham ayab oʻtirmaydigan tili zahar, feʼli tor emasdi. Moʻʼmin-qobilgina bu bola hech kimning diliga ozor yetkazmas, qoʻlidan kelgancha atrofidagilarga yaxshilik qilishga intilib turadigan kamtar, boʻsh-bayovgina bola edi. Ota-onasi uni uylantirgach, oilasini boʻlakladi. Qozogʻistonda, muhojirlikda ishlab pul topdi, oʻz kuchi bilan imorat tikladi. Bir oʻgʻil, bir qiz farzandli boʻldi. Bolagina uyim, joyim, roʻzgʻorim but boʻlsin, deb chet davlatlarda ishlab yurib, kasal boʻldi. Ozib-toʻzib ketdi, haftalab toʻshakka mixlanib qolganida ayoli boshqaga turmushga chiqib, uni tashlab ketdi. Yosh bolalari qarovsiz qolgach, momosi oʻz tarbiyasiga oldi.

Qoʻni-qoʻshnilar, mahalla-koʻy, xasta yigitni yolgʻizlatib qoʻyishmadi, ahvolidan xabar olib turishdi. Lekin...

Lekin ming afsuski, ota-onasi, tugʻishganlari uni tamoman unutishdi, oilasi nega buzildi, sogʻ-salomat, qoruvli yigit nega toʻshak tortib yotib qoldi, deya qaygʻurishmadi.

Sovuq yurtlarda ishlab, kasal orttirgan yigit eshikka termula-termula qoʻshnilar qoʻlida jon berdi. Ota-onasiga ham qoʻshnilar xabar berishdi. El-yurtdan, qoʻshnilardan soʻng oʻgʻlining uyi eshigidan “dod” solib kirib kelgan ota-onasi va tugʻishganlariga barcha taʼna va nafrat nazari bilan boqishdi...

Biz koʻpincha farzandlar ota-onalariga mehrsiz boʻlib borayotgani haqida gapiramiz. Lekin ota-onalarchi? Ularni qaysi jin urdiki, biri oʻz jigarbandi – jonidan ungan farzandini arzimagan pulga sotib yuborsa, yana biri oʻz bolasining joniga qasd qilayotir. Bu haqda ijtimoiy tarmoqlarda, televideniye xabarlarida tez-tez gapirilayotir. Qay birlari esa farzandi taqdiriga loqayd. Oilasi buzilib ketsayam, nevaralari yetim boʻlib qolsayam “qilt” etmaydi. Ona oʻz koʻngil koʻchasida ishqiy sarguzashtlari bilan band, ota esa yo loqayd, yo ichidan xasta, xiyonatdan ezilgan... Men bilgan yigit ham ana shunday ichidan ado boʻldi va bu dunyoni 40 yoshida tark etdi. Ayoli yangi turmushning “davrini surib” yuribdi. Ikki norasida goʻdak esa momosining qoʻliga qaragan, dasturxoniga termulgan koʻyi yashashga majbur.

Bu ne, azizlar? Nima uchun yaqinlarimizdan, jigarbandlarimizdan mehrimizni qizgʻanamiz? Biz farzandlarimizdan mehr koʻrib yashashimiz uchun, avvalo ularga haqiqiy ota-onalik mehrimizni beraylik. Ularga bu – tugʻishgan opang, akang, singling, ukang – ular sening jigarbandlaring, deb oʻrgataylik. Axir bu dunyoda insonning murod-maqsadi solih farzandlar tarbiyalash va bu tarbiyaning mevasidan bahramand boʻlib yashash emasmi? Farzandini unutish, begona qilish – ota-ona uchun isnod-ku! Ota-ona loqaydligi – oilaga kulfat keltiradi. Shunday emasmi, azizlar!

Otaxonning hikoyasini oqqa koʻchiruvchi

Pobiya YOʻLDOShEVA.