Тун оғриқлари

Сўзлар юрагини ҳис қилганмисиз, эшитганмисиз туйғулар овозини. Вужудингизга заҳарли тиғлар санчилар покиза товушлар садосида. Кўнгил манзилида кирлар ювилади, занглар кўчади, иллат лашкари заҳарланади. Томирингизда тирилган нурли қон оқади. Нигоҳингизда гўзал олам – ёлғонлардан, ёмонлардан олис олам. Ишқ-муҳаббат зиёсида кўнгилни қамал айлаган арзон, ўткинчи оғриқлар чекинади. Онг кўзлари равшанлашади. Бу –шеърнинг, шеъриятнинг лаҳзалик ташрифи.

Ўқияпман, титроқ киприкларим қадар. Ўқияпман ҳаяжон, ҳайрат – руҳият зилзиласи. Шавкат Раҳмон олами эшикларига жасорат, исён сўзлари ёзилган. Назаримда бу олам исми Ватан, бу оламнинг ҳар сатрида инсон тасвири. “Абадият оралаб”– бу китобни ўқиш оғриқ, варақлашнинг ўзи жонингизни минг бир оловда куйдиради. Мутолаа – оғир жараён. Айниқса, армоннинг, орзуларнинг фарзандига айланган ижодкор шеърияти юрагингизга осмон қадар тоғлар юкини қулатаётгандек ҳис қиласиз ўзингизни:

Худонинг ҳовлисида

Осмон тўла ҳаволар

фақат менга етмайди.

Бу мисраларда туйғу бор. Бир инсон умри ҳали яшашим, ёзишим керак эди деяётгандек. Хаста жон ингроғи, ҳатто қўллар қалам тутишга ожиз, лаблардан учаётган сўзлар оппоқ қоғоз юзига оҳиста қўнаётир.

Абадият оралаб,

Ўшга қачон етамиз?

Ўш – Ватан тимсоли. Ватан юрагига исмини, умрини ёзган ҳар бир инсон абадиятга дахлдордир. Шавкат Раҳмон шеърлари Ватанга йўл кўрсатади. Ватан ундай, Ватан бундай, деб алдаб юрмайди. Ватан – содиқ фарзандлари сабаб равнақ топади. Шайтоний кимсалар Ватан юрагига тиғ урган. Тарих гувоҳ:

... Япроқдай сарғордим буюк урушда,

мусулмон йўқ эди, йўқ эди миллат.

Буюк уруш – Ватан эрки, озодлиги. Буюк уруш – чин маънодаги самолар қадар улуғвор Ватан яратиш йўлидаги жанг. Нега бу курашда мусулмон йўқ, нега миллат йўқ?! Узун савол. Жавобини юрак билгувчи савол...

Шаҳзод Анвар.