Tun oğriqlari
Sözlar yuragini his qilganmisiz, eşitganmisiz tuyğular ovozini. Vujudingizga zaharli tiğlar sançilar pokiza tovuşlar sadosida. Köngil manzilida kirlar yuviladi, zanglar köçadi, illat laşkari zaharlanadi. Tomiringizda tirilgan nurli qon oqadi. Nigohingizda gözal olam – yolğonlardan, yomonlardan olis olam. Işq-muhabbat ziyosida köngilni qamal aylagan arzon, ötkinçi oğriqlar çekinadi. Ong közlari ravşanlaşadi. Bu –şeʼrning, şeʼriyatning lahzalik taşrifi.
Öqiyapman, titroq kipriklarim qadar. Öqiyapman hayajon, hayrat – ruhiyat zilzilasi. Şavkat Rahmon olami eşiklariga jasorat, isyon sözlari yozilgan. Nazarimda bu olam ismi Vatan, bu olamning har satrida inson tasviri. “Abadiyat oralab”– bu kitobni öqiş oğriq, varaqlaşning özi joningizni ming bir olovda kuydiradi. Mutolaa – oğir jarayon. Ayniqsa, armonning, orzularning farzandiga aylangan ijodkor şeʼriyati yuragingizga osmon qadar toğlar yukini qulatayotgandek his qilasiz özingizni:
Xudoning hovlisida
Osmon töla havolar
faqat menga yetmaydi.
Bu misralarda tuyğu bor. Bir inson umri hali yaşaşim, yozişim kerak edi deyayotgandek. Xasta jon ingroği, hatto qöllar qalam tutişga ojiz, lablardan uçayotgan sözlar oppoq qoğoz yuziga ohista qönayotir.
Abadiyat oralab,
Öşga qaçon yetamiz?
Öş – Vatan timsoli. Vatan yuragiga ismini, umrini yozgan har bir inson abadiyatga daxldordir. Şavkat Rahmon şeʼrlari Vatanga yöl körsatadi. Vatan unday, Vatan bunday, deb aldab yurmaydi. Vatan – sodiq farzandlari sabab ravnaq topadi. Şaytoniy kimsalar Vatan yuragiga tiğ urgan. Tarix guvoh:
... Yaproqday sarğordim buyuk uruşda,
musulmon yöq edi, yöq edi millat.
Buyuk uruş – Vatan erki, ozodligi. Buyuk uruş – çin maʼnodagi samolar qadar uluğvor Vatan yaratiş yölidagi jang. Nega bu kuraşda musulmon yöq, nega millat yöq?! Uzun savol. Javobini yurak bilguvçi savol...
Şahzod Anvar.

▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶