Муҳайёнинг кўнгил изҳори

Шоирлик – Аллоҳга яқинлик, дейдилар. Балки шундандир, Аллоҳ берган истеъдодига кўнгил чашмасидан оби ҳаёт бахш этиб, юрак туғёнларини ажиб мусиқий оҳангларга солиб, халқига тортиқ этишга ошиқиб турадилар шоир-у шоиралар. Дўрманлик ижодкор Муҳайёхон Ўринбоеванинг худо берган истеъдоди илк ғунча очганида у ҳали жамалаксоч ўқувчи қизалоқ эди. У ёзганларини авайлаб-асраб, кўнгил жўшқинлиги, юрак туғёнлари ила зийнатлади, токи ўз кўнглидан ўтиб, ўзгалар қалбига манзур мусиқий оҳангларни, нафис шеърий ташбеҳларни топгунича изланди, ўқиди, ўрганди ва ёзаверди.

Илк шеъри туман газетасида чоп этилганида, шеърлари устозлари эътиборини тортганида қувончларини азиз халқи билан бирга баҳам кўрди. Атрофида рўй бераётган ўзгаришлар, янгиланишлардан илҳомланиб, янги-янги шеърлар ёзди. У баҳорни, она табиатни, она Ватанни, аёлни мадҳ этувчи шеърлари билан турли мавзулардаги адабиёт ва шеърият давраларига кириб борди. Неки эзгулик ва яхшилик бўлса, халқдан, Ватан ичра кичик Ватан – маҳалласидан топди.

Тупроғи олтиндай ҳур маконим бор,

Ҳар куни кўрсам ҳам тўймайди дийдор.

деб изҳор этди у туғилган ерга соғинчларини. Бу соғинчлар Муҳайёни ҳар доим дуогўй боболар, чеҳраларидан нур ёғилган момолар, бири-бирига садоқатли Тоҳир-у Зуҳро тимсолли муҳаббати буюк инсонлар томон етаклади. Ана шу соғинчлар унинг қалб туйғуларини гупиртириб, шеърий гулдасталар тузишга имкон яратди. “Маҳалла”, “Тонгда”, “Аёл”, “Келинларга”, “Устоз”, “Ватан”, “Худо билади...”, “Ўзбекистоним”, “Хаёллар” каби шеърларида ҳамиша халққа, она Ватанига, эзгуликларга талпиниб тургувчи нозиктаъб шоира қалбининг ажиб кечинмалари жо бўлди.

Муҳайё Ўринбоеванинг лирик қаҳрамонлари инсон ҳаётида баъзан рўй бериши мумкин бўлган қийинчиликлар қошида эгилишни, дардини дастурхон қилишни асло хоҳламайдиган беором қалб соҳиби ва соҳибалари. У ва унинг лирик қаҳрамонлари бутун дарди, ғам-у ташвишини шеър олами аро ошнолик билан енгишга ўрганган. Зеро, Муҳайёнинг ўзи ёзишдан, ижод қилишдан куч, бардош топади ва ... яна қаддини тик тутиб, чарақлаб, ҳаётга интилади.

Кунларим алмашиб қоронғи тунга,

Зулмат орасига кириб кетаман.

Шукрона айтаман ҳар бир кунимга,

Бундан баттар бўлса, айтинг, нетаман?

Шеърдаги Муҳайё яратган лирик қаҳрамон ҳаётидаги зулматли онлар учун кимдандир мадад сўраётгани ёки нолиётгани йўқ. Унинг учун нолиш – бегона. У ўз кўнглига ўзи таскин бериб, бардош топаётир, ҳатто шукрона қилаётир. Балки, бундан баттари ҳам бўлиши мумкин эди-ку!

Муҳайёнинг шеърларида инсон кўнглига таскин, далда бўлгувчи ажиб жўшқинлик бор. Қўлингиздаги “Меҳмон бўлинг Дўрманга” деб номланган – илк шеърлар тўплами гарчи камчиликлардан холи бўлмаса-да, ҳаваскор шоира синглимизнинг интилишлари эътиборга муносиб. “Муҳаррир” нашриётида чоп этилган мўъжазгина китобчада жам бўлган шеърлар, албатта, сиз азизларга ҳам манзур бўлади, деган умиддамиз. Муҳайёхон Ўринбоевага эса ижодий ютуқлар тилаймиз.

Робия ЙЎЛДОШЕВА, Қорақалпоғистон Республикасида

хизмат кўрсатган журналист.