Текин пишлоқ сичқон тутадиган қопқонда бўлади

Ўзбекистон озод ва демократик давлат сифатида бағрини бутун дунёга очар экан, унинг ҳудудига, фуқароларнинг онг-у шуурига миссионерлар бутун дунёнинг у ёки бу бурчакларида пайдо бўлиб, кенгайиб бораётган одам савдоси, оммавий маданият, терроризм, ичкиликбозлик, диний экстремизм ҳамда гиёҳвандлик каби иллатларни олиб кирмоқда.

биламизки, қадимда дунёни зир титратган Рим империяси ҳудудида, Миср ва бошқа давлатларда уруш пайтида асир тушган аскарларни, мағлуб давлат аҳолиси асирларини бозорларга олиб бориб, ҳудди ҳайвонлардек сотишган. Мана шу қуллар гладиаторлар иштирокида катта майдонларга олиб чиқилиб, минглаб инсонлар кўз ўнгида шафқатсиз, қонли жанглар ташкил этилган. Одам болалари ҳудди хўроз ёки қўчқорлардек ўзаро уришишган. Албатта, бу каби шармандали ҳолатларга аллақачон барҳам берилган. Ҳозирда одамларни қул қилиб сотиш жиноят ҳисобланади. Лекин афсуски, бугунги кунда ҳам шундай инсонлар борки, ўша машъум савдони бошқачароқ, “замонавийлашган” ёки “маданийлашган” ҳолда қайта ташкил қилишга уринишади. Бундай инсонлар тўрига ҳали яхши-ёмоннинг фарқига бормайдиган ёшлар илиниб қолмоқда. Дунёнинг у ёки бу давлатига бориб мўмай пул топиш, озгина меҳнат билан мазза қилиб ҳаёт кечириш каби ёлғон ваъдалар бериб одамларни авровчи гуруҳлар бизнинг юртимизга ҳам хавф солишга ҳаракат қилаётгани сир эмас. Энг хатарлиси, шундай кимсалар борки, ўз маҳалласи ёки қишлоғидан бошқа жойни кўрмаган, ҳаёт тажрибаси йўқ ёшларни алдаб хорижга олиб кетади. Ўша ёқларга бориб, бошқа бир тубан инсонларга сотиб юборишдек жиноятни амалга оширади. Бир амаллаб ёшларни ишонтирган фирибгарлар уларнинг паспортини гўё самолёт ёки поездга чипта олиш ёки борган давлатида меҳмонхонага расмийлаштириш баҳонасида олиб қўяди-да, қайтариб бермайди. Ҳужжатсиз қолган одам йиллар давомида қулдай ишлашга мажбур. Бундай алдовларга лаққа тушган ёшлар ҳорижда ҳеч кимни танимайди, ўзига ҳуқуқий ҳимоя кўрсатадиган манзилни билмайди, Қўлида паспорти бўлмаган йигитлар қулдек турли қурилишларда кеча-ю кундуз ишлатилиб, не-не машаққат билан уйига қайтиб келади. Қизлар эса хориждаги турли-туман тунги клублар ихтиёрига сотилиб, у ерларда пул, бойлик қутуртирган жирканч ва ваҳший кимсаларнинг ифлос панжасига тушади...

Ҳулоса қилиб айтганда, дунёнинг бирор жойида текинга бир бурда нон ҳам берилмаслигини ёшларимиз англаб етишлари керак. Халқимизда шундай бир ибора бор: “текин пишлоқ ҳам фақат сичқон тутадиган қопқонда бўлади”. Шундай экан, текин пишлоқни орзу қилиб қопқонга тушиб қолманг. Энг муҳими, ҳеч ким ўз юртидагидек тинч ва осойишта осмонни, керак бўлса, ўз юртидагидек эмин-эркин ҳаётни ҳеч қаердан топа олмайди.

Шукурлар бўлсинки, ишлаб, ҳалол пул топиб ҳаёт кечираман, деган инсонга юртимизда ҳам иш топилади. Айниқса, тадбиркорлик қиламан, деган инсонга имтиёзли кредитлар ва ўз бизнес-режасини амалга ошириш учун турли шароитлар яратиб берилган. Демак, азиз тенгдошлар, юртимизнинг озод ва ободлигига, ҳаётимиз фаровонлигига биз ҳам ҳисса қўшайлик. Юқоридаги каби ифлос кимсалар макрига учмайлик. Огоҳ бўлинг. Зеро, огоҳлик – давр талаби.

Нурсулув Тўқлибоева,

Қипчоқ қишлоғи, “Ёш мухбирлар пости” аъзоси.