ҚИТМИР БЕМОР

(мутойиба)

Янгибой ака Мирзанинг дадаси билан қадрдон эди. Ўзи билан ҳам шундай бўлиб келмоқда. “Гапинг олишса, отанг билан ўйна”, – деганлари шу бўлса керак-да. Иккови шу қадар қадрдон-ки, бирининг ҳазили бирига ботмайди, “кўрмаса соғиниб, кўрса қоқинадиган”лардан.

Уларнинг “боплаган” ҳазилларини қишлоқ аҳли кула-кула гапириб юрадилар. Ўзлари ҳам одамларга қўшилиб, бўлган воқеаларни эслаб кулишлари янада мароқли. Мавриди келса, биз ҳам бир-иккитасини ҳикоя қилармиз, ҳозирча ушбуни гурунг этайлик:

Янгибой ака бели, оёғи оғриб, ҳар уч-тўрт ойда шифохонада даволаниб туради. Бу сафарги даволаниш муддати карантин пайтига тўғри келиб қолди. Хабар олувчилар ҳам кам. Тартиб қаттиқ. Барибир, бемор ҳолидан хабар олиш фарз, айниқса, яқин дўстинг бўлса.

Мирза шундан қисиниб, тараддудланиб юрган эди, Янгибой ака қўнғироқ қилиб қолди:

– Мирза, келаман, деб кўпам овора бўлаверма, карантин бўлса ҳам кечқурун хабар олиб туришибди болалар, – деди салом-аликдан кейин, – Худога шукур, кеча тўрт палка шашлик обкелишган экан, биттаси ортиб қолди, – деб инқиллаб қўйди. – Қоровул болага айтиб қўйибмиз, амаллаб маска тақиб, қўлқоп кийиб ўтиб келишган экан, хурсанд бўлдим. Сен овора бўлавермаёқ қўй, – деб такрорлади сўзларига алоҳида урғу бериб.

Бошқа пайт бўлганда-ку, нима дейишни ўзи билади-я, лекин ҳозир беморнинг кўнглига тегиб кетиши мумкин. Яна инқиллашига қараганда, касали жиддийроқ бўлса... – Бормасак бўлмас, чиқиб келгандан кейин ўртайди, – бир қарорга келди у.

Уларнинг қадрдонлиги аҳли аёлларига ҳам маълум.

– Боринг, отаси, сиз ўтган йили олти кун ётганингизда, ҳар куни келиб турдилар-а, бизлар боролмаган кунларимиз ҳам улар хабар олиб туришди, – деб хотини пишган баракни термосга солди.

Улар йўлга чиққанда оқшом тушган эди. Шифохона олдида ошхона бор. Одамларнинг буюртмасига қараб таомни ниқоб тақиш, масофа сақлаш каби карантин қоидаларига риоя қилган ҳолда тайёрлаб беришар экан.

– Тўрт палка шашлик обормасак бўлмас, дим шашликни мақтаб ётибди-ку бу кўса, – деб хотинига маъқуллатди. Қўнғироқ қилиб келганларини билдиришди.

– Бай-бай, бай-бай, жўра-жон-эй! Келиб ҳам юрибсанми шундай қийин пайтларда,.. Мана, дарвозанинг ўнг томонидаги 6-деразага кел, шу ердаги палатадаман.

– Сиз идишни бўшатиб қўяверинг, ярим соатлардан кейин обкетармиз. Бу ерда битта озиқ-овқат дўкони карантин пайтида ҳам ишлаб турган экан, уйга харажат қилиб кетамиз, – деди Мирза термосни, нон-чўракни Янгибой акага деразадан узатаётиб.

Бир пасдан кейин келган Мирза ва келинга Янгибой ака ўзи ва палатадоши номидан катта раҳматлар айтиб, гапи сўнггида:

– Шашлик жуда мазали экан-у бизнинг тиш қурғур ярамасроқ бўлди-да, йўқ, шашлик қаттиқ демайман, тиш ярамас-да, тиш тўзган, зўрға едим, – деди инқиллаб.

– Вой-бўй, тишдан қайғурманг бир иложи бўлар, – деди Мирза унинг иддаосини тушуниб.

Эртаси куни яна келди. Бу сафар термосда товуқ шўрва ҳамда қийма кабоб олиб келди.

Янгибой ака ўзида йўқ хурсанд. Тинмай олқиш айтади: ўғли тенги бўлса ҳам ўзининг тенгидай кўришини, қанча ҳазиллашиб ўйнаса ҳам яхши кўришини, ҳатто ўғлидан ортиқ кўришини айтиб алқар эди.

Мирза дорихонага кириб чиқмоқчилигини, орқайин овқатланиб, идишни бўшатиб қўяверишини айтиб кетди.

Ярим соатлардан сўнг, дераза олдига келган Мирзага Янгибой ака:

– Минг раҳмат, Мирзабой, кўп ҳалакланавермасанг-а, бу ерда овқатни яхши беришади, – деб идишни узатди ва хайрлашаркан, қувлик билан бошини қийшайтириб, ниқобини тўғрилаб, паст овозда тайинлади.

– Аммо, лекин қийма шашликни зўр тайёрлашибди. Фақат уксусни сал кўпроқ сепишибди-да, болаларга айт, эндиги сафар, ҳа эртанггига, – деди ниқтаб, – уксусни озроқ қуйишсин...

Турсунбой АБДУЛЛАЕВ.