QITMIR BEMOR

(mutoyiba)

Yangiboy aka Mirzaning dadasi bilan qadrdon edi. Oʻzi bilan ham shunday boʻlib kelmoqda. “Gaping olishsa, otang bilan oʻyna”, – deganlari shu boʻlsa kerak-da. Ikkovi shu qadar qadrdon-ki, birining hazili biriga botmaydi, “koʻrmasa sogʻinib, koʻrsa qoqinadigan”lardan.

Ularning “boplagan” hazillarini qishloq ahli kula-kula gapirib yuradilar. Oʻzlari ham odamlarga qoʻshilib, boʻlgan voqealarni eslab kulishlari yanada maroqli. Mavridi kelsa, biz ham bir-ikkitasini hikoya qilarmiz, hozircha ushbuni gurung etaylik:

Yangiboy aka beli, oyogʻi ogʻrib, har uch-toʻrt oyda shifoxonada davolanib turadi. Bu safargi davolanish muddati karantin paytiga toʻgʻri kelib qoldi. Xabar oluvchilar ham kam. Tartib qattiq. Baribir, bemor holidan xabar olish farz, ayniqsa, yaqin doʻsting boʻlsa.

Mirza shundan qisinib, taraddudlanib yurgan edi, Yangiboy aka qoʻngʻiroq qilib qoldi:

– Mirza, kelaman, deb koʻpam ovora boʻlaverma, karantin boʻlsa ham kechqurun xabar olib turishibdi bolalar, – dedi salom-alikdan keyin, – Xudoga shukur, kecha toʻrt palka shashlik obkelishgan ekan, bittasi ortib qoldi, – deb inqillab qoʻydi. – Qorovul bolaga aytib qoʻyibmiz, amallab maska taqib, qoʻlqop kiyib oʻtib kelishgan ekan, xursand boʻldim. Sen ovora boʻlavermayoq qoʻy, – deb takrorladi soʻzlariga alohida urgʻu berib.

Boshqa payt boʻlganda-ku, nima deyishni oʻzi biladi-ya, lekin hozir bemorning koʻngliga tegib ketishi mumkin. Yana inqillashiga qaraganda, kasali jiddiyroq boʻlsa... – Bormasak boʻlmas, chiqib kelgandan keyin oʻrtaydi, – bir qarorga keldi u.

Ularning qadrdonligi ahli ayollariga ham maʼlum.

– Boring, otasi, siz oʻtgan yili olti kun yotganingizda, har kuni kelib turdilar-a, bizlar borolmagan kunlarimiz ham ular xabar olib turishdi, – deb xotini pishgan barakni termosga soldi.

Ular yoʻlga chiqqanda oqshom tushgan edi. Shifoxona oldida oshxona bor. Odamlarning buyurtmasiga qarab taomni niqob taqish, masofa saqlash kabi karantin qoidalariga rioya qilgan holda tayyorlab berishar ekan.

– Toʻrt palka shashlik obormasak boʻlmas, dim shashlikni maqtab yotibdi-ku bu koʻsa, – deb xotiniga maʼqullatdi. Qoʻngʻiroq qilib kelganlarini bildirishdi.

– Bay-bay, bay-bay, joʻra-jon-ey! Kelib ham yuribsanmi shunday qiyin paytlarda,.. Mana, darvozaning oʻng tomonidagi 6-derazaga kel, shu yerdagi palatadaman.

– Siz idishni boʻshatib qoʻyavering, yarim soatlardan keyin obketarmiz. Bu yerda bitta oziq-ovqat doʻkoni karantin paytida ham ishlab turgan ekan, uyga xarajat qilib ketamiz, – dedi Mirza termosni, non-choʻrakni Yangiboy akaga derazadan uzatayotib.

Bir pasdan keyin kelgan Mirza va kelinga Yangiboy aka oʻzi va palatadoshi nomidan katta rahmatlar aytib, gapi soʻnggida:

– Shashlik juda mazali ekan-u bizning tish qurgʻur yaramasroq boʻldi-da, yoʻq, shashlik qattiq demayman, tish yaramas-da, tish toʻzgan, zoʻrgʻa yedim, – dedi inqillab.

– Voy-boʻy, tishdan qaygʻurmang bir iloji boʻlar, – dedi Mirza uning iddaosini tushunib.

Ertasi kuni yana keldi. Bu safar termosda tovuq shoʻrva hamda qiyma kabob olib keldi.

Yangiboy aka oʻzida yoʻq xursand. Tinmay olqish aytadi: oʻgʻli tengi boʻlsa ham oʻzining tengiday koʻrishini, qancha hazillashib oʻynasa ham yaxshi koʻrishini, hatto oʻgʻlidan ortiq koʻrishini aytib alqar edi.

Mirza dorixonaga kirib chiqmoqchiligini, orqayin ovqatlanib, idishni boʻshatib qoʻyaverishini aytib ketdi.

Yarim soatlardan soʻng, deraza oldiga kelgan Mirzaga Yangiboy aka:

– Ming rahmat, Mirzaboy, koʻp halaklanavermasang-a, bu yerda ovqatni yaxshi berishadi, – deb idishni uzatdi va xayrlasharkan, quvlik bilan boshini qiyshaytirib, niqobini toʻgʻrilab, past ovozda tayinladi.

– Ammo, lekin qiyma shashlikni zoʻr tayyorlashibdi. Faqat uksusni sal koʻproq sepishibdi-da, bolalarga ayt, endigi safar, ha ertanggiga, – dedi niqtab, – uksusni ozroq quyishsin...

Tursunboy ABDULLAYeV.