БЕШИК ТЎЙ ҲАНГОМАСИ

Ёш оила қиз фарзандли бўлдилар. Қуда томондагилар бешик олиб келишди.

Эшикдан иккита, ёзги ва қишки болалар аравачаси, битта каравотча, иккита катта ва кичик велосипедча, бир сандиқ қиз болалар кийим-кечаклари солинган қутилар ва тугунлар олиб кирилди, яна денг, тўрт фаслга монанд! Катта-катта юмшоқ ўйинчоқлар... Совға-саломнинг сонига етиш қийин. Тоғора-ю қутилар уйга сиғмай кетди. Қилган сарф-харажатига яраша барча қариндош, уруғ-аймоқларини эргаштириб келган. Катта айвон келиннинг аёл қариндош-уруғларига тўлди. Яна бир айвон эркак қудаларга.

Икки хил таом кетма-кетликда тортилди. Едилар-ичдилар, эркаклар маст ҳолда бири-бирини сўка бошладилар. Оғизларидан чиқаётган гап-сўзларни онгли инсон жим эшитиб тура олмайди. Лекин илож қанча, улар меҳмон, бирон гап айтиб бўлмаса.

– Мана, қудағай, кўрдингиз, – деди маросим охирлаётганда келиннинг онаси, – қариндош-уруғларим кўп, қудағай, қайтсак, шу келганларнинг ҳаммасини рози қиласиз.

Куёвнинг онаси дудуқланди:

– Ни-нима, рози эмасми?

– Сарпо-суруқ масаласини айтаяпман, қудағай. Кўнгилдагидай қилиб қўяверинг, очинг сандиғингизни!

 Бечора куёвнинг онаси кўз қири билан аввал аёлларни, кейин эркак қудаларни санаб чиқди.

Хонадан чиқар экан, ранги-рўйи оқарганча, ҳолсизгина: “50 нафар”, дея пичирлади лаблари. Дармонсизгина сандиғини очди, бор-будини чиқарди, тез-тез бир кўйлаклик матоларни тахлай бошлади. Етмайди, кейин эркакларникини бир чеккага чиқарди, санади, бу ҳам кам.

– Бозор яқин, бир зумда бориб келаман. Сизлар қудаларнинг чой-пойига қараб  турингларчи, – деди қизларига.

Катта-ю кичикка сарполар қўйилди. Бир патнисга майда-чуйда ўйинчоқларни солиб хонтахта устига қўйишди.

Қўни-қўшни, болалар  бир зумда ўйинчоқларни талашиб олдилар. Сўнгра ширинликлардан сочқилар сочишди. Катта болалар аравачасига янги туғилган икки ойлик қизчани ётқизишди. Келин томондагилар атаганларини чақалоқ аравачаси устига ташлай бошладилар.

Мусиқа оҳангиданми ёки хотин-халажларнинг шовқиниданми, чақалоқ чинқириб йиғлай бошлади.

Мусиқа овозини баланд қўйиб, кап-катта ота-оналар рақсга тушдилар. Шайтоннинг сувидан тотган эркак қудалар ҳаммани рақсга чорлади, йўқ деганларни кайф аралаш сўкди.

– Ўйнайсанлар, – дейишгач, аёллар қисиниб-қимтиниб рақсга тушдилар. Жуда кўп ичкилик ичиб, ўзини йўқотиб қўйган, бобо бўлган қуда бўлмиш ётиб қолди.

Аёллар бирин-кетин тарқалди. Айвон тўрида эса келиннинг отаси билан куёвнинг отаси ўзини билмай  пишиллаб ухлаб ётар, тоғалар ва амакилар тушунарсиз оҳангда нелардир деб ғўлдирашарди. Чақалоқ эса тинмай йиғлар, келиннинг мадори қуриб, боласига қарашни ҳам, дастурхонни йиғиштиришни ҳам билмай гарангсиб турарди...

Зуҳра АҲМЕДОВА.