ЎЗ ИЖОДИ БИЛАН МАНГУ БАРҲАЁТ ШОИР

(Ҳамид Олимжон таваллудининг  110 йиллиги олдидан)
Атоқли шоир ва жамоат арбоби  Ҳамид Олимжоннинг номи ХХ аср ўзбек адабиёти тарихига зарҳал ҳарфлар билан битилган.  

Ҳамид Олимжон Ватанга садоқат билан хизмат қилишнинг  ёрқин намунаси бўлган эди.  Шоир атиги 35 йил яшади.  Лекин у қисқа даврда ўз ижоди билан ўзига ҳайкал қўйишга улгурди. Ўттиз ёшида Ўзбекистон Ёзувчилар уюшмасининг раиси бўлиб сайланди.  Бу воқеа Ғафур Ғулом,  Абдулла Қаҳҳор сингари  забардаст  ва бошқа катта адиблар билан ёнма-ён яшаётган бир вақтда содир бўлди.  Демак,  у ўзининг қудратли,  ажойиб  истеъдоди туфайли  оқсоқол ижодкорларнинг ҳурматига  сазовор  бўлган экан.  

Шоирнинг шеърлари нафақат ўзбек китобхонларини, айни вақтда,  бутун жаҳон ўқувчиларининг кенг доирасини мафтун этиб  келмоқда.

ХХ аср ўзбек шеъриятининг камол топиши,  лирик жанрларнинг ривожланишида  Ҳамид Олимжоннинг муносиб ўрни бор.  У табиатан лирик шоир,  нозик ҳиссиёт ва кечинмалар мусаввиридир. Унинг ижод мевалари ўзбек  адабиёти хазинасига  қўшилган  бебаҳо дурдонадир.  Унинг энг яхши шеър ва достонлари  Европа, Америка, Осиё қитъаларидаги давлатларда ҳам таржима қилиниб, ўқилмоқда.  

Ҳамид Олимжонни эслаганимизда, у билан бирга улуғ  шоира  Зулфия ҳам кўз  олдимизда  намаён  бўлади.  Зулфия Ҳамид Олимжон ҳақида шундай эслайди:  “Улкан шоир ўз она тили ва адабиётининг билимдони,  кам учрайдиган  қобилият ва интизом соҳиби,  дўстларига меҳрибон,  душманларига аёвсиз  Ҳамид Олимжон фақат менинг турмуш йўлдошим ва фарзандларимнинг отасигина бўлиб қолмасдан, айни чоғда,  қалбим ва руҳимга уйғун ҳамроҳим ва сезгир маслаҳатчим ҳам эди.  Мен ундан фикрлашни,  меҳнат қилишни ва шеър ёзишни ўргандим,  унинг ижод мактабида таълим олдим”.

Шоирнинг асарларини ҳозирги кунда ҳам ёшларимиз  қунт билан ўқиб,  ўрганиб келмоқдалар.  Ҳамид Олимжон ўзининг  нодир ижоди билан ўзбек адабиётининг  кўрки,  ифтихори  бўлиб қолади.  У ўз услуби,  ўз овозига эга бўлган шоирдир.

 
Сайёра Саъдуллаева,
87-сонли ИДУМ  она тили ва адабиёт ўқитувчиси.