ҲАЁТ – ҲИКМАТЛАР ХАЗИНАСИ, УНИ ҚАДРЛАНГ!

Ҳаёт нима ўзи? Ким бу ҳақда тўлиқ жавоб беради? Ким ҳаётнинг асл моҳиятини тушунтириб бера олади? 

Ҳаёт – бу инсонларга синов учун маълум вақтга белгилаб берилган умрдир. Ҳаётни ҳар ким ўзича тасаввур қилади. Ва ҳар бир инсон ҳаёт йўлларини турлича босиб ўтади. Кимдир оз муддат яшаган бўлса ҳам одамларга яхшилик қилиб, ўзидан яхши ном қолдиради ва одамлар уни эслаб юришади. Яна кимлардир ўз ҳаётида ҳеч кимга яхшилик қилмай, ном-нишонсиз бу ҳаётдан ўтиб кетади. Демак, инсон ҳаёти қадри қанча яшагани билан эмас, қилган яхши амаллари билан қадрланади.

Бир куни донишманд Луқмони Ҳакимдан сўрашибди:

– Сиз бунчалик доноликни қаердан ўргангансиз ва кимдан сабоқ оласиз?

Шунда Луқмони Ҳаким жавоб берибди:

– Мен ҳамма нарсани ҳаётдан ўрганаман, чунки ҳаётнинг ўзи ҳикматли муаллим. Сабоқни ҳам ҳаётдан оламан, сабаби, ҳаётда ҳамма нарса бўлади, мен шуларни кузатиб, сабоқ чиқараман. Мен минг йил яшаган бўлсам ҳам ҳаётни тўлиқ ўрганолмадим, чунки ҳамманинг ҳаёти ҳар хил. Минг йил яшаган бўлсам ҳам ҳаётга тўймагандекман. Мен ҳали ҳаётни бутунлай тушунолмадим. Бу саволингизга ҳаётни бутунлай ўрганиб, кейин тўлиқ жавоб бераман, ҳозир бу саволга тўлиқ жавоб бергани ожизлик қиламан. Чунки ҳаёт қанчалик узун бўлмасин, кўз юмиб-очгунча ўтиб кетади, – деб жавоб берган экан.

Дарҳақиқат, кеча атак-чечак қадам ташлаётган бола эдик. Бугун ҳаётнинг аччиқ-чучугини тотган, ҳаётни тушунишга ва ўз ўрнини топишга уринаётган одамлармиз. Эртага тобора умри поёнига етаётган қарияларга айланамиз. Бу ҳаётимизнинг аччиқ ҳақиқатлари ва табиат қонуни. Туғилиш – ўлиш, топиш – йўқотиш, бу ҳаётнинг ўзгармас ҳақиқатлари.

Нега ҳаёт бунақа чигал ва мураккаб? Кимдир йиғлайди, кимдир кулади. Кимдир бахтини топади, кимдир армонларга кўмилади, орзулари худди шиша  каби чил-чил синади. Кимдир яхшилик қилса, кимдир ёмонликни ўйлайди. Кимдир дўстига, севгисига вафо қилса, яна кимлардир душманлик қилиб, хиёнатни танлайди.

Хўш, ҳаётимиз мазмунли бўлиши, қоқилмаслик, ўз ўрнимизни топишимиз учун нима қилишимиз керак? Менинг ҳаётимда топган ўз ҳақиқатларим бор: мен жаҳлимни сабрим билан, ёмонликларни яхшилик билан енгаман. Армонларимни орзуларим билан безайман. Эртанги кунимга умид қилиб, ўтган кунимдан сабоқ чиқараман. Энг муҳими, бу ҳаётда фақат яшаш учун яшайман, ҳамма нарсани юракдан қиламан. Ҳар бир нарсадан яхшилик ахтараман, ҳамма нарсани яхшиликка йўяман. Бошқалар қандай яшайди, билмайман, менинг ҳаётдан уққаним шу.

Азизлар, асло муваффақиятларингиз билан мақтанманг, мақтаниш ҳар бир эси пастнинг қўлидан келади. Агар мақтанмоқчи бўлсангиз, қийинчиликларни  енга билишингиз билан мақтанинг. Чунки қийинчиликни енгиш инсондан доноликни талаб этади.

Сизга бир марта бериладиган ҳаётингиз бекор ўтмасин, чунки ҳаёт сизнинг энг қадрли нарсангиздир. Фақат яхшиликни ахтаринг, шунда ҳаёт ҳам сизга кулиб боқади. Ҳаёт – ҳикматлар хазинаси. Сиз уни эҳтиёт қилинг, чунки сиз, албатта, кимгадир ёки кимларгадир кераксиз.

Зебо ДАМИРОВА,

Бердақ номидаги Қорақалпоқ давлат университети талабаси.