ЛОЛАЛАР

Севинчой Умрбоева 85-сонли мактабнинг 11-синф ўқувчиси. У мактабда аъло ўқиш билан бирга бадиий ижод билан ҳам шуғулланади.

Қуйида Севинчойнинг янги ҳикоясини эътиборингизга ҳавола қиламиз.

Ғамгин кўнгилли боланинг ўз тенгқурлари орасида эмин-эркин, яйраб юриши иложсиз экан. Лола бундай кўнгил азобларини ўз бошидан кечирди. У пешонасини ёмғирдан ҳўл бўлган дераза ойналарига тираб, яқин ўтмиш кунларини эсга олди.

... Оилани муқаддас қўрғон, дейдилар. Лекин бу муқаддас қўрғоннинг кам-кўстини бутун қилиш улкан машаққатлар билан бўлар экан. Буни Лола мурғак қизалоқ пайтиданоқ ҳис этди. Чунки  оилада бирор етишмовчилик содир бўлса, онаси жанжал кўтариб, бунда дадасини айбларди. Оилада бўлиб турадиган бундай жанжаллардан Лоланинг юраги безиллаб қолган эди.

Ўша кунги жанжал Қодир аканинг тоқатини тоқ қилди. У уйдан чиқиб кетганича кўп йиллар давомида дараги бўлмади.

Умида опа қизи билан ёлғиз яшашга қийналиб, қариндошлари яшайдиган қишлоққа кўчиб келди.

Дадасининг сиймоси Лоланинг эсига ғира-шира келар, наҳотки энди дадамни кўрмайман, дея хаёлга чўмар, онасидан дадаси ҳақида сўрашга чўчирди. Айниқса, янги мактаб, янги қишлоқ одамлари, янги танишлар орасида ўзини ўнғайсиз сезарди. Мактабда синфдошлари суҳбатлашиб ўтиришаркан, гап айланиб ишга кетган дадалар ҳақида бўлар, бундай пайтларда улар орасида “дадам менга у олиб келди”, “бундай совға олиб келади”, деган баҳслар авжига чиқарди. Шундай пайтларда Лола жуда ғамгин бўлиб қолар эди. Дадам қайтармикан, деган оғир бир ўй бошида айланаверарди.

Лола ҳаётнинг қийинчиликларини бошидан кечириб яшаб ўргангани учунми, тенгқурларига қараганда анча оғир-босиқ тутарди ўзини. Камгап бу қиз янги синфдошларга ёқиб қолди. Лекин беш қўл баробар эмас экан. Синфдаги энг шаддод қиз Лобарга бу ҳолат ёқмади. У Лоланинг ҳар бир ҳаракатидан бирор камчилик ахтариб, уни камситишга уринарди. Бир куни байрам олдидан ўқитувчи синфга кириб:

– Сизларнинг синфдаги қизлар байрам тадбирида гуруҳ бўлиб рақсга тушасизлар, қани ким рақсга тушади, – деди.

Қизлар баравар қўл кўтаришди, Лола ҳам рақс гуруҳига қўшилиш истагини билдириб қўл кўтарди. Шунда Лобар яна ўз “ҳужумини” бошлади.

– Рақсга тушиш учун алоҳида кўйлак кийиш керак, сен кўйлакка пулни қаёқдан оласан, сенинг отанг бўлмаса... Лола синфдан отилиб чиқиб, уйига кетди.

Бу гаплардан хабар  топган синф раҳбари Лобарни қаттиқ койиди.

Байрамда ўзининг чиройли рақси билан Лола барчанинг эътиборини қозонди.

Мактабда ўқишлар давом этарди. Ўзининг вазминлиги, одоби билан ажралиб турадиган Лола синфдошлари орасида катта ҳурматга эга бўлиб олди. Уларнинг дўстлиги шу даражага бориб етдики, Лобар Лолага лола гулларининг уруғини келтириб берди. “Ўзинг Лоласан, уйингда ҳам лолалар ўсиб турсин”, деди ҳазиллашиб.

Лоланинг кўнглидаги дадасини қайтариб олиб келиш фикри уни тинч қўймасди.

Бир куни кечки овқат пайтида онасидан “ойи, дадам уйга қайтадими?” деб сўради. Онаси бу гапни эшитиб қизини қучоқлаганича узоқ ўйга толди.

Умида опа сўнгги кунларда икки ўт ўртасида қолган эди. Бир томондан эрининг уйдан чиқиб кетишида ўзини айбдор ҳис қилиб қийналса, иккинчи томондан қизининг отасиз, ғамгин ўсаётганлигидан куярди. Ахир кимдир оиланинг яна бут бўлиши учун ғурурдан қайтиши керак-ку?

Умида опага қизининг бу гапи туртки бўлди.

– Бўлди, жоним, қизим, сенинг номингдан дадангга қўнғироқ қиламан, у сен учун албатта келади, – деди.

Лола севинганидан чапак чалиб, онасини маҳкам қучоқлади. Кўп ўтмай Қодир ака оиласига қайтиб келиб, барчанинг қувончига сабабчи бўлди.

Лола бугунги кундаги қувончли ҳаётидан мамнун ҳолда дераза олдида ўсаётган лола гулларига сув қуяркан, онаси эшикни очиб:

– Лолалар, қани овқатга, –  деди.

Оила аъзолари аҳиллик билан дастурхон атрофига тўпланишди.

Севинчой Умрбоева.