LOLALAR

Sevinchoy Umrboyeva 85-sonli maktabning 11-sinf oʻquvchisi. U maktabda aʼlo oʻqish bilan birga badiiy ijod bilan ham shugʻullanadi.

Quyida Sevinchoyning yangi hikoyasini eʼtiboringizga havola qilamiz.

Gʻamgin koʻngilli bolaning oʻz tengqurlari orasida emin-erkin, yayrab yurishi ilojsiz ekan. Lola bunday koʻngil azoblarini oʻz boshidan kechirdi. U peshonasini yomgʻirdan hoʻl boʻlgan deraza oynalariga tirab, yaqin oʻtmish kunlarini esga oldi.

... Oilani muqaddas qoʻrgʻon, deydilar. Lekin bu muqaddas qoʻrgʻonning kam-koʻstini butun qilish ulkan mashaqqatlar bilan boʻlar ekan. Buni Lola murgʻak qizaloq paytidanoq his etdi. Chunki  oilada biror yetishmovchilik sodir boʻlsa, onasi janjal koʻtarib, bunda dadasini ayblardi. Oilada boʻlib turadigan bunday janjallardan Lolaning yuragi bezillab qolgan edi.

Oʻsha kungi janjal Qodir akaning toqatini toq qildi. U uydan chiqib ketganicha koʻp yillar davomida daragi boʻlmadi.

Umida opa qizi bilan yolgʻiz yashashga qiynalib, qarindoshlari yashaydigan qishloqqa koʻchib keldi.

Dadasining siymosi Lolaning esiga gʻira-shira kelar, nahotki endi dadamni koʻrmayman, deya xayolga choʻmar, onasidan dadasi haqida soʻrashga choʻchirdi. Ayniqsa, yangi maktab, yangi qishloq odamlari, yangi tanishlar orasida oʻzini oʻngʻaysiz sezardi. Maktabda sinfdoshlari suhbatlashib oʻtirisharkan, gap aylanib ishga ketgan dadalar haqida boʻlar, bunday paytlarda ular orasida “dadam menga u olib keldi”, “bunday sovgʻa olib keladi”, degan bahslar avjiga chiqardi. Shunday paytlarda Lola juda gʻamgin boʻlib qolar edi. Dadam qaytarmikan, degan ogʻir bir oʻy boshida aylanaverardi.

Lola hayotning qiyinchiliklarini boshidan kechirib yashab oʻrgangani uchunmi, tengqurlariga qaraganda ancha ogʻir-bosiq tutardi oʻzini. Kamgap bu qiz yangi sinfdoshlarga yoqib qoldi. Lekin besh qoʻl barobar emas ekan. Sinfdagi eng shaddod qiz Lobarga bu holat yoqmadi. U Lolaning har bir harakatidan biror kamchilik axtarib, uni kamsitishga urinardi. Bir kuni bayram oldidan oʻqituvchi sinfga kirib:

– Sizlarning sinfdagi qizlar bayram tadbirida guruh boʻlib raqsga tushasizlar, qani kim raqsga tushadi, – dedi.

Qizlar baravar qoʻl koʻtarishdi, Lola ham raqs guruhiga qoʻshilish istagini bildirib qoʻl koʻtardi. Shunda Lobar yana oʻz “hujumini” boshladi.

– Raqsga tushish uchun alohida koʻylak kiyish kerak, sen koʻylakka pulni qayoqdan olasan, sening otang boʻlmasa... Lola sinfdan otilib chiqib, uyiga ketdi.

Bu gaplardan xabar  topgan sinf rahbari Lobarni qattiq koyidi.

Bayramda oʻzining chiroyli raqsi bilan Lola barchaning eʼtiborini qozondi.

Maktabda oʻqishlar davom etardi. Oʻzining vazminligi, odobi bilan ajralib turadigan Lola sinfdoshlari orasida katta hurmatga ega boʻlib oldi. Ularning doʻstligi shu darajaga borib yetdiki, Lobar Lolaga lola gullarining urugʻini keltirib berdi. “Oʻzing Lolasan, uyingda ham lolalar oʻsib tursin”, dedi hazillashib.

Lolaning koʻnglidagi dadasini qaytarib olib kelish fikri uni tinch qoʻymasdi.

Bir kuni kechki ovqat paytida onasidan “oyi, dadam uyga qaytadimi?” deb soʻradi. Onasi bu gapni eshitib qizini quchoqlaganicha uzoq oʻyga toldi.

Umida opa soʻnggi kunlarda ikki oʻt oʻrtasida qolgan edi. Bir tomondan erining uydan chiqib ketishida oʻzini aybdor his qilib qiynalsa, ikkinchi tomondan qizining otasiz, gʻamgin oʻsayotganligidan kuyardi. Axir kimdir oilaning yana but boʻlishi uchun gʻururdan qaytishi kerak-ku?

Umida opaga qizining bu gapi turtki boʻldi.

– Boʻldi, jonim, qizim, sening nomingdan dadangga qoʻngʻiroq qilaman, u sen uchun albatta keladi, – dedi.

Lola sevinganidan chapak chalib, onasini mahkam quchoqladi. Koʻp oʻtmay Qodir aka oilasiga qaytib kelib, barchaning quvonchiga sababchi boʻldi.

Lola bugungi kundagi quvonchli hayotidan mamnun holda deraza oldida oʻsayotgan lola gullariga suv quyarkan, onasi eshikni ochib:

– Lolalar, qani ovqatga, –  dedi.

Oila aʼzolari ahillik bilan dasturxon atrofiga toʻplanishdi.

Sevinchoy Umrboyeva.