ЎРИК ГУЛИ

Шўх-шодон қиз Лайлонинг бошига мусибат тушди. Оғир касаллик аста-секин уни ҳолдан тойдириб, тўшакка михлаб қўйди. Мана бир йил ўтди ҳамки, унинг дардига даво топилмади.

Унинг ҳолидан хабар олиб, тез-тез келиб турадиган дугоналари ҳам сўнгги кунларда келмайдиган бўлишди. Бу ҳолдан Лайлонинг дарди баттар оғирлашди. Аслида дугоналарини ҳам айблаб бўлмасди. Соғ-саломат юрган дугоналарини кўриб Лайлонинг кайфияти бузиларди, югуриб-ўйнаб юрган кезларини қўмсаб, кўзига ёш келарди. Дугоналари уни юпатишга сўз тополмасди.

У ўтган йили баҳорда касалликка чалинган эди. Лайло оғир хаёллар гирдобида, тушкун аҳволда қолди, умидсизликка берила бошлади. “Баҳор ўтди, ёз ўтди, куз келди, қиш ўтди, яна баҳор келди, мен ҳалиям ётибман...” маъюс ўйга чўмарди Лайло.

У неча-неча шифокорларнинг, табибларнинг маслаҳатларига асосан даволаниб кўрди, ота-онаси улкан умидлар билан уни жуда кўп шифокорларга олиб боришди, афсус фойдаси бўлмади.

Шундай кунларнинг бирида Лайло табиб момонинг айтган гапларини эслаб қолди. Ўша табиб момо ҳовлингдаги ўрик гуллаганда яхши бўлиб кетасан, деган эди.

Лайлонинг юраги ҳапқириб кетди. Онасини чақириб, ўрик гулладими, деб сўради кўзлари ёниб. Қизидаги бу ўзгаришдан  ҳайратга тушган она ҳовлига отилди. Бироқ ўрик гулламаган эди.

Шу-шу бўлди-ю, Лайло ҳар куни онасидан ўрик гули ҳақида  сўрай бошлади. Она бечора "ана-мана" деб қизини овутишдан чарчамасди.

Шу зайлда кунлар ўтаверди. Бир куни эрталаб қизидан хабар олгани кирган онаси Лайлонинг жонсиз ётганини кўриб ҳушидан кетиб йиқилди...

Маърака ўтди. Барча ўз ташвиши, иши билан бўлиб кетди. Лайлонинг хонасини йиғлаб-йиғлаб йиғиштираётган онаси ҳовлидаги ўрикнинг оппоқ бўлиб гуллаганини кўриб, қотиб қолди.

– Эҳ, баҳоржон, – алам билан шивирлади она, – ўрик гулингни бунча қизғондинг. Бир ҳафта олдин гуллаганингда, балки қизим...

Она ўрик гулига қараб бирпас термулиб турди-да, деразани аста ёпди.

Шоира ГУЛМОНОВА, 87-мактаб ўқувчиси.