ÖRIK GULI
Şöx-şodon qiz Layloning boşiga musibat tuşdi. Oğir kasallik asta-sekin uni holdan toydirib, töşakka mixlab qöydi. Mana bir yil ötdi hamki, uning dardiga davo topilmadi.
Uning holidan xabar olib, tez-tez kelib turadigan dugonalari ham sönggi kunlarda kelmaydigan bölişdi. Bu holdan Layloning dardi battar oğirlaşdi. Aslida dugonalarini ham ayblab bölmasdi. Soğ-salomat yurgan dugonalarini körib Layloning kayfiyati buzilardi, yugurib-öynab yurgan kezlarini qömsab, köziga yoş kelardi. Dugonalari uni yupatişga söz topolmasdi.
U ötgan yili bahorda kasallikka çalingan edi. Laylo oğir xayollar girdobida, tuşkun ahvolda qoldi, umidsizlikka berila boşladi. “Bahor ötdi, yoz ötdi, kuz keldi, qiş ötdi, yana bahor keldi, men haliyam yotibman...” maʼyus öyga çömardi Laylo.
U neça-neça şifokorlarning, tabiblarning maslahatlariga asosan davolanib kördi, ota-onasi ulkan umidlar bilan uni juda köp şifokorlarga olib borişdi, afsus foydasi bölmadi.
Şunday kunlarning birida Laylo tabib momoning aytgan gaplarini eslab qoldi. Öşa tabib momo hovlingdagi örik gullaganda yaxşi bölib ketasan, degan edi.
Layloning yuragi hapqirib ketdi. Onasini çaqirib, örik gulladimi, deb söradi közlari yonib. Qizidagi bu özgarişdan hayratga tuşgan ona hovliga otildi. Biroq örik gullamagan edi.
Şu-şu böldi-yu, Laylo har kuni onasidan örik guli haqida söray boşladi. Ona beçora "ana-mana" deb qizini ovutişdan çarçamasdi.
Şu zaylda kunlar ötaverdi. Bir kuni ertalab qizidan xabar olgani kirgan onasi Layloning jonsiz yotganini körib huşidan ketib yiqildi...
Maʼraka ötdi. Barça öz taşvişi, işi bilan bölib ketdi. Layloning xonasini yiğlab-yiğlab yiğiştirayotgan onasi hovlidagi örikning oppoq bölib gullaganini körib, qotib qoldi.
– Eh, bahorjon, – alam bilan şivirladi ona, – örik gulingni bunça qizğonding. Bir hafta oldin gullaganingda, balki qizim...
Ona örik guliga qarab birpas termulib turdi-da, derazani asta yopdi.
Şoira GULMONOVA, 87-maktab öquvçisi.

▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶