БОШ ЭГАР ПОЙИДА ОЛИМ-У АРБОБ!

(Барча ўқитувчи ва мураббийларга бағишлайман).

“Не учун муаллим бўлмадим? – дея,

Афсус қилган эди Абдулла Ориф.

Бош эгиб турса-да, назмига дунё,

Устозлар шаънига топмайин таъриф.

Катта издиҳомда, катта минбарда,

Жаранглар сочганда шоир сўзлари.

Гул тутди бутун халқ муаллимларга,

Қуёшдай чарақлаб юз-у кўзлари.

Ахир у онадай азиз, мукаррам,

Миллатни асраган не заволлардан.

Соҳирқалб отадай улуғ, муҳтарам,

Чаманлар яратган навниҳоллардан.

Мен ҳам юрагимда ҳаваслар билан,

Хаёлда неча бор бўлдим муаллим.

Устозлар йўлини ихлослар билан,

Тутсам-да, бўлмадим доно муаллим.

Англадим, устозлик энг улуғ шараф,

Буюк саодатдир бани Одамга.

Унинг таҳсилидан неча минг салаф,

Неча минг донишманд келмиш оламга.

Яшар у болалик дунёси аро,

Серфарзанд онадай, отадай бахтли.

Илм-у маърифатнинг зиёси аро,

Муаллим бор учун ҳаёт фараҳли.

Кўрдим, давраларда олим-у арбоб,

Бош эгиб турганин унинг пойида.

Юраклар тўрида мангу бир хитоб:

“Устозга эҳтиром – олтин қоида!”

Унгадир ардоқлар, унга шараф-шон,

Азиз номи дохил абадиятга.

Ҳар битта амали бебаҳо имкон,

Энг улуғ моҳият адабиётга!

Шоирлар назмида мадҳига сўз йўқ,

Насрий битикларда ожиздир лисон.

Меҳр қайтармоқдан улуғ қарз йўқ:

Оддий Муаллимга минг бор эҳтиром!

Робия ЙЎЛДОШЕВА.