BOŞ EGAR POYIDA OLIM-U ARBOB!

(Barça öqituvçi va murabbiylarga bağişlayman).

“Ne uçun muallim bölmadim? – deya,

Afsus qilgan edi Abdulla Orif.

Boş egib tursa-da, nazmiga dunyo,

Ustozlar şaʼniga topmayin taʼrif.

Katta izdihomda, katta minbarda,

Jaranglar soçganda şoir sözlari.

Gul tutdi butun xalq muallimlarga,

Quyoşday çaraqlab yuz-u közlari.

Axir u onaday aziz, mukarram,

Millatni asragan ne zavollardan.

Sohirqalb otaday uluğ, muhtaram,

Çamanlar yaratgan navnihollardan.

Men ham yuragimda havaslar bilan,

Xayolda neça bor böldim muallim.

Ustozlar yölini ixloslar bilan,

Tutsam-da, bölmadim dono muallim.

Angladim, ustozlik eng uluğ şaraf,

Buyuk saodatdir bani Odamga.

Uning tahsilidan neça ming salaf,

Neça ming donişmand kelmiş olamga.

Yaşar u bolalik dunyosi aro,

Serfarzand onaday, otaday baxtli.

Ilm-u maʼrifatning ziyosi aro,

Muallim bor uçun hayot farahli.

Kördim, davralarda olim-u arbob,

Boş egib turganin uning poyida.

Yuraklar törida mangu bir xitob:

“Ustozga ehtirom – oltin qoida!”

Ungadir ardoqlar, unga şaraf-şon,

Aziz nomi doxil abadiyatga.

Har bitta amali bebaho imkon,

Eng uluğ mohiyat adabiyotga!

Şoirlar nazmida madhiga söz yöq,

Nasriy bitiklarda ojizdir lison.

Mehr qaytarmoqdan uluğ qarz yöq:

Oddiy Muallimga ming bor ehtirom!

Robiya YÖLDOŞEVA.