BOSh EGAR POYIDA OLIM-U ARBOB!

(Barcha oʻqituvchi va murabbiylarga bagʻishlayman).

“Ne uchun muallim boʻlmadim? – deya,

Afsus qilgan edi Abdulla Orif.

Bosh egib tursa-da, nazmiga dunyo,

Ustozlar shaʼniga topmayin taʼrif.

Katta izdihomda, katta minbarda,

Jaranglar sochganda shoir soʻzlari.

Gul tutdi butun xalq muallimlarga,

Quyoshday charaqlab yuz-u koʻzlari.

Axir u onaday aziz, mukarram,

Millatni asragan ne zavollardan.

Sohirqalb otaday ulugʻ, muhtaram,

Chamanlar yaratgan navnihollardan.

Men ham yuragimda havaslar bilan,

Xayolda necha bor boʻldim muallim.

Ustozlar yoʻlini ixloslar bilan,

Tutsam-da, boʻlmadim dono muallim.

Angladim, ustozlik eng ulugʻ sharaf,

Buyuk saodatdir bani Odamga.

Uning tahsilidan necha ming salaf,

Necha ming donishmand kelmish olamga.

Yashar u bolalik dunyosi aro,

Serfarzand onaday, otaday baxtli.

Ilm-u maʼrifatning ziyosi aro,

Muallim bor uchun hayot farahli.

Koʻrdim, davralarda olim-u arbob,

Bosh egib turganin uning poyida.

Yuraklar toʻrida mangu bir xitob:

“Ustozga ehtirom – oltin qoida!”

Ungadir ardoqlar, unga sharaf-shon,

Aziz nomi doxil abadiyatga.

Har bitta amali bebaho imkon,

Eng ulugʻ mohiyat adabiyotga!

Shoirlar nazmida madhiga soʻz yoʻq,

Nasriy bitiklarda ojizdir lison.

Mehr qaytarmoqdan ulugʻ qarz yoʻq:

Oddiy Muallimga ming bor ehtirom!

Robiya YOʻLDOShEVA.