ҚАДРИЯТЛАР ҚАДРЛАНАДИГАН МАСКАН

Мен болалик пайтларимда қишлоғимизда ўзи нимжон, тили ҳам дудуқ, ёлғиз яшайдиган киши бор эди. Унга кимдир раҳми келиб, пул ё бирор кийим бермоқчи бўлса, бировнинг ҳақи керак эмас, деб кўнгли оғриб қолар, шундай пайтларда кун бўйи уйидан ташқарига чиқмай қўярди.

Беозор, кўнглида кири йўқ, зарурдан кўмагини аямайдиган бу одамга ҳеч ким бефарқ қарамасди, унга ғамхўрлик қилишнинг ҳам ажойиб усулини қўллашарди. Яъни кимдир тўй-маърака ё каттароқ йиғин берса, унга самоварда чой қайнаттириб қўяр (у вақтларда газ қаёқда дейсиз?), кимларнингдир борар жойи чиқса, моли-ҳолига қараб туришни тайинлар, бунинг учун тирикчилигига етгулик пул берар, тўй берганлар яхши ният билан костюм ё чопон кийдиришарди.

У бу ҳадяларни ўзича «ҳалол»лаб олар, назаримда пул санашни ҳам билмасди чоғи, қувониб кийиб юрарди. Ота-онам ҳам биз фарзандларига у ҳақда гап очилиб қолгудай бўлса, ҳеч қачон камситманг, олдидан салом бериб ўтинг, дея тайинлашарди.

Буларнинг тагидаги чуқур ҳикматни – ожизларга ғамхўр-лик, ўзаро меҳр-оқибат ва бағрикенглик каби умрбо-қий урф-одат ва анъанала-римизнинг нақадар улкан қадр-қимматини, ҳамқишлоқ-ларимнинг қанчалик маънавиятли эканлигини кейин анг-ладим. Ўйлаб қарасам, ҳар кимнинг Ватан ичра кичик Ватани – оиласи, маҳалласи улкан дорилфунун экан.

Чунки ҳамма ҳам оилада, маҳаллада камолга етади. Агар оилада аждодларимиздан асрлар оша бизгача етиб келган умрбоқий урф-одат ва анъаналаримиз, қадрият-ларимиз мазмун-моҳияти теран сингдириб борилса, ҳар бир ўғил-қиз одобли-ахлоқли ва интилувчан бўлиб вояга етади.

Шундан келиб чиқиб айтиш мумкинки, миллий урф-одат, анъаналарни сақлаб, келгусида авлодларга етказишда оилаларнинг роли беқиёс.

Қадрият даражасига кўтарилган урф-одатларимиз, анъаналаримизни қадрлаш, бу мероснинг қадрига етиш, турмушга татбиқ этиш ҳар бир шахсни маънавий баркамолликка элтади. Бунда оиланинг роли беқиёс. Оила – миллий урф-одат, анъана, қадриятлар қадр топадиган маскандир.

Ойгул РАЖАБОВА.