БУ КИТОБНИ ЎҚИНГ, УНДА СИЗНИНГ ҲАМ ҚАЛБИНГИЗ БОР

Касбим тақозосига кўра, ижодкорлар, шоир ва ёзувчилар даврасида кўп бўламан. Шундай дамларда, яширмайман, атрофимдаги инсонларнинг барчаси шоир-у шоираларми, дея ҳайратланаман. Лекин ана шу шоир-у шоираларнинг берилиб ижод этган машқларини (шеърларини эмас!) тинглаб, очиғи, зерикиб қоламан. Тезроқ уларнинг даврасини тарк этгим келади. Нега, дейсизми? Ҳақиқий, юрагимга етиб борадиган, кўнглим торларини нафис тебратиб, мусиқий  оҳанг таратадиган сатрлар топаолмаганимдан...

Чиройли дастхат битиб, ниҳоятда камтарлик билан “ўқиб кўрарсиз, опа”, дея қўлимга тутқазгани, Одил Шомуродовнинг шеърларини эса шунчаки варақлаб кўрмадим, балки қўлимдан қўймай ўқидим, завқ олдим, шеърлари оҳангларида тебраниб-тебраниб, қувонч билан китобни охиригача, айрим шеърларини такрор-такрор ўқидим. Чунки бу шеърий битикларда катта қалб бор, дард, меҳр ва соғинч бор эди.

Бу оламни беғубор

Кўрмоқ эди истагим.

Ғаминг нима, айт сенинг,

Шўрликкина юрагим?

Нима қилай қушгинам,

Тор келдими қафасинг?

Муштларингнинг зарбидан

Бўғилади нафасим.

Ушбу сатрлар Одил Шомуродовнинг “Оила – муқаддас” деб номланган китобидан жой олган “Юрак” шеърига тегишли. Азбаройи дарднинг зўридан “кўксини тинмай муштлаётган” юраги билан шоирнинг ҳасратлашуви жуда чиройли, дардли оҳангларда талқин этилганки, шеърхон беихтиёр ўзининг юраги билан дардини бўлишаётгандай ҳис этади ўзини.

Шоирнинг “Кучук” шеъри болалик хотиралари ҳақида. Бебош болаликнинг бир қалтис ўйини сабаб кучукчани сувга чўктириб юборган болакай (шоир)нинг ёши улғайган сари юрагида тугун бўлиб қолган изтироблари, орадан 40 йил ўтиб кетса-да, виждон азобидан зарб олган қалби иқрори ўқувчида табиат олдида масъуллик туйғусини уйғотади.

Китобни варақлаганим сари шоирнинг ажиб сеҳрли шеърият дунёсига ошно бўлиб, дилимда ҳайрат уйғонди. Унинг “Жигарим”, “Забардаст йигитлар”, “Ўзбекнинг”, “Алвидо”, “Оила – муқаддасдир”, “Нон таъми”, “Ҳаёт”, “Онажон”, “О, муҳаббат”, “Юрак тўла дард”, “Донор”, “Интернет”, “Етимлар фарёди”, “Ўзбекнинг боласи”, қўйингки, барча шеърларини асло бефарқ ўқиш мумкин эмас. Бу шеърларда покиза қалб туғёнлари, она Юртга, жигарбандларга, азиз халқига чексиз меҳр-муҳаббат бор.

Одилжоннинг “Кашфиётчи”, “Бошлиқ” каби ҳазил шеърларида эса деярли барчага бирдай кулгу, сеҳр, завқ бағишловчи комик хусусият борки, шеърнинг ҳар бир сатри инсонни ақл-фаросат билан иш тутишга ундаб туради.

Кимдир шоирлик ҳақида: “дарди бор одам шеър ёзади, ёзувчи-шоир бўлади”, деса, жимгина елкамизни қисиб қўямиз.

Балки ростдир, дард – инсонни кучли, иродали қилади, сабр-тоқатга ўргатади. Шу жиҳатдан олиб қарасак, иродали, кучли инсонлар сабр-тоқатли, метин бардошли бўладилар. Яхши шеър ҳам ана шу сабр-тоқат ва метин бардош меваси. Одилжоннинг “Бухородан севганман” деб номланган шеъридан мен ана шундай таассурот олдим. Шеърдаги лирик қаҳрамон балки ўзидир, балки бошқадир. Нима бўлганда ҳам сабр сувини ичиб, қатъият ва тоқатидан куч олиб, метин бардош билан яшаган инсонгина муҳаббат дардини енга олади:

“Йўллар олис бўлса ҳам,

Кўнгил яқин бўлса бас!

Мен Манғитда куй чалсам,

Бухородан келар сас...”

Бу сатрлардан машҳур “Тановар”нинг дилларни ўртовчи наволарини ҳис этдингизми?  Албатта! Ана шу наволар оғушида севгилиси “йўлига кўз тикиб”, гирён яшаётган ошиқ (Одилжон)нинг катта қалбини ҳам ҳис этасиз. Бунинг учун “Оила – муқаддас” китобини ўқинг ва завқ олинг. Китобнинг ҳар бир саҳифасидан ҳаёт ҳақиқатларини топасиз ва:

– Амударёда шундай шоир ҳам бор экан-да! – дея чин дилдан ҳайратланасиз.

Мен эса Одилжон Шомуродовни янги китоби билан, сиз азиз китобхонларни эса ифори хуш шеърий гулдаста китоб жавонингиздан жой олгани билан табриклайман.

Робия ЙЎЛДОШЕВА, Ўзбекистон Ёзувчилар Уюшмаси аъзоси. 

Қорақалпоғистон Республикасида хизмат кўрсатган журналист.