“МЕНИНГ ЎҒЛИМ – ВАТАН ҲИМОЯЧИСИ”

Яқинда Қорақалпоғистон телеканалида Ўзбекистон Республикаси Қуролли Кучларининг ташкил топганига 23 йил тўлиши ва 14 январь – Ватан ҳимоячилари куни муносабати билан "Менинг ўғлим – Ватан ҳимоячиси” деб номланган видеоконференция ташкиллаштирилди.

Телекўприкда Наманган шаҳрида ҳарбий хизмат бурчини ўтаётган 40 нафар қорақалпоғистонлик йигитлар ва уларнинг ота-оналари иштирок этишди. Шуларнинг 6 нафари бизнинг туманимиздан эди. Видеоконференцияда аскар йигитларнинг ота-оналари қатнашиб, фарзандлари билан дийдорлашдилар, ҳол-аҳвол, омонлик сўрашиб, ҳарбий бурчини қандай адо этаётганликлари билан қизиқдилар. Ўз навбатида ота-онасидан олисда Ватанимиз тинчлиги, осойишталигини ҳимоя қилаётган аскар йигитлар ота-она дийдоридан қувониб, уларнинг соғликларини, оиласи, туғишганлари хусусида сўраб-билиб олдилар, яқинларига соғинчли салом йўлладилар.

– Мен 1977-1979 йилларда Россияда ҳарбий хизматда бўлганман, – дейди видеоконференция иштирокчиларидан бири, қипчоқлик, Наманганда ҳарбий хизмат бурчини адо этаётган Музаффар Абдуллаевнинг отаси Мурод Худойберганов.

– Орадан шунча йиллар ўтсада, ўша вақтларда тортган азобларим ҳеч эсимдан чиқмайди. Энг аввало энди хизмат бошлаганларни "стариклар” истаганча уриши, истаган ишини қилдириши мумкин эди. Чунки, аскарлар умумий казармада яшашар, хизмат соати тугагач, казарма бутунлай назоратсиз қоларди. Хуллас, икки йил ичида бошимиздан кўп қийинчиликлар ўтди.

Ўтган йили ўғлим Музаффар армияга олингач, ҳарбий қасамёд қабул қилиш тантанасига онаси билан бордим. Ишонсангиз, ўғлимни сафда ҳарбий кийимда, тўлишган, ўзини тутиб олган мағрур аскар қиёфасида кўриб, қувонганимдан кўзларимдан ёш чиқиб кетди. У хизмат қилаётган қисм командири тантанага борган ота-оналарни аскарларнинг яшаш шароитлари билан таништирганида кўзларимга ишонмадим. Тўрт кишилик ихчам, чиройли, ҳамма қулайликларга эга хоналар, дам олиш хоналари уйимиздагидан кам эмас.

Телемулоқотда қатнашиб, бир йил ичида ўғлимнинг ҳам жисмонан, ҳам ақлан камолга етганини кўриб, кўнглим хотиржам тортди. Илоҳим, фарзандларимизга ана шундай имкониятлар яратиб берган ҳукуматимизга, теледийдорлашувни ташкил этган ходимларга раҳмат.

– Менинг икки ўғил, уч қизим бор. Фарзандларим бари ўзидан тиниб-тинчиб кетди. Ўғил невараларимнинг каттаси Азизбек Чоршамов Наманганда ҳарбий хизматда. Теледийдорлашувга бориб келиб, ўғил неварам борлигига, юртимиз хизматига яраганига Яратганга тинмай шукрона айтиб ўтирибман. Ўзимнинг ўғилларим бири Украинада, бири Россияда ҳарбий хизматда бўлган вақтларида қачон икки йил ўтар экан, деб юрагимни ҳовучлаб яшаганман. Наманганда хизматини ўтаётган аскарларнинг яшаш шароити билан таништирганларида, аскарлар билан ота-оналар суҳбатлашганида Юртбошимизнинг: "Ўзбекистонда яшайдиган ҳар бир бола менинг фарзандим, ҳаммасини яхши кўраман”,–деган сўзларининг исботини кўргандай бўлдим, – дейди гоҳ кулиб, гоҳ қувонч ёшлари кўзига қалқиб Манғит шаҳрида яшайдиган Ўғилжон момо Камолова.

Видеоконференция нафақат ота-оналар, аскар ўғлонларга дийдор қувончини бергани билан, балки тобора такомиллашиб, қудрати ошиб бораётган миллий Армиямизнинг нуфузини, ўрнини яна бир бор чуқур англатгани билан ҳам аҳамиятли бўлди.