САБОҚ
Иш вақти тугади. Учинчи қаватдан тушаётиб ўйлайман: ёмғир ёғаяпти. Уйга ёмғирда қолмай, тезроқ етиб боришим керак. Соат 18 лар чамаси. Пулим фақат автобусга етади, мен нон ҳам сотиб олишим керак. Бунинг устига маош бу ой кечикаяпти. Кайфиятим ҳам шунга яраша...
Йўлдаман. Ўзимча ҳаётнинг синовлари-ю, мукофотлари ҳақида қўшиқ айтиб кетаяпман. Ношукур бўлма, дейман ўзимга ўзим. Хаёл билан бўлиб бекатга етганимни сезмай қолибман. Ҳамон бир саволнинг жавобини ечолганим, бир қарорга келолганим йўқ: нон олсаммикан ё автобусга чиқсаммикан?
Бекатда бир ёши катта аёл турибди. Ёмғирда ивиб кетибди. Қўлларидаги сумкаларнинг оғирлигиданми ё узоқ йўлдан келганми – толиққани шундоқ сезилиб турибди. Аёл мендан манзилига қандай бориши мумкинлигини сўради. У сўраган уй биз турган бекатдан юз қадамча нарида эди. Унинг ёнига бориб, қўлларидан сумкаларини олдим.
– Юринг, менинг ҳам йўлим шу ёққа, – дедим. Аёл меҳмонга келаётган экан. Кексаликда, мўлжални тўғри олиб келибди-ю, буёғини яхши эслолмай турган экан.
Манзилга келдик. Қўлимдаги сумкаларни остонага қўйиб, орқамга қайтаётганимда онахон мени тўхтатди. Қарасам, у нон кўтариб, мен томон келаяпти. Қаршилигимга қарамай қўлимга тутқазди...
Автобусга чиқиб уйга қайтдим. Жилмайиб қўйдим:
– Ҳаёт қанчалар гўзал!
Ва бир нарсага иқрор бўлдимки, одам ҳар қандай танг ҳолда ҳам яхшиликдан умидини узмаслиги керак.
Севара ИСМОИЛОВА.
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
