SABOQ
Ish vaqti tugadi. Uchinchi qavatdan tushayotib oʻylayman: yomgʻir yogʻayapti. Uyga yomgʻirda qolmay, tezroq yetib borishim kerak. Soat 18 lar chamasi. Pulim faqat avtobusga yetadi, men non ham sotib olishim kerak. Buning ustiga maosh bu oy kechikayapti. Kayfiyatim ham shunga yarasha...
Yoʻldaman. Oʻzimcha hayotning sinovlari-yu, mukofotlari haqida qoʻshiq aytib ketayapman. Noshukur boʻlma, deyman oʻzimga oʻzim. Xayol bilan boʻlib bekatga yetganimni sezmay qolibman. Hamon bir savolning javobini yecholganim, bir qarorga kelolganim yoʻq: non olsammikan yo avtobusga chiqsammikan?
Bekatda bir yoshi katta ayol turibdi. Yomgʻirda ivib ketibdi. Qoʻllaridagi sumkalarning ogʻirligidanmi yo uzoq yoʻldan kelganmi – toliqqani shundoq sezilib turibdi. Ayol mendan manziliga qanday borishi mumkinligini soʻradi. U soʻragan uy biz turgan bekatdan yuz qadamcha narida edi. Uning yoniga borib, qoʻllaridan sumkalarini oldim.
– Yuring, mening ham yoʻlim shu yoqqa, – dedim. Ayol mehmonga kelayotgan ekan. Keksalikda, moʻljalni toʻgʻri olib kelibdi-yu, buyogʻini yaxshi eslolmay turgan ekan.
Manzilga keldik. Qoʻlimdagi sumkalarni ostonaga qoʻyib, orqamga qaytayotganimda onaxon meni toʻxtatdi. Qarasam, u non koʻtarib, men tomon kelayapti. Qarshiligimga qaramay qoʻlimga tutqazdi...
Avtobusga chiqib uyga qaytdim. Jilmayib qoʻydim:
– Hayot qanchalar goʻzal!
Va bir narsaga iqror boʻldimki, odam har qanday tang holda ham yaxshilikdan umidini uzmasligi kerak.
Sevara ISMOILOVA.
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
