Келди чин нурли даврон
(Қасида)
“Ишончим бор, Ватан, бир кун,
келар чин нурли давронинг”
Эркин Воҳидов.
Тоғлар томон солинган сўқмоқларда изим бор,
Дарёларга қўшилган ирмоқларда созим бор.
Созимнинг жарангидан таралган ҳур сўзим бор:
Сўзим будир, Она Юрт, жонимга экдим сени,
Болажоним, десанг бас, Онажон – Ватан, мени!
Чақиртошлар товоним тилганда “воҳ”, демадим,
Кезиб чўл, биёбонинг қувроқ гиёҳ кўрмадим.
Туз бўҳрон тўрт томоним, “бу не ҳол, оҳ”, демадим,
Шунчалар латиф, хоксор, меҳрибон кўрдим сени,
Оғиримни елкалаб, асрадинг Ватан, мени!
Пурвиқор тоғларингдай юксалганда юраклар,
Насиб этди беклардай, ўз еримда юрмаклар,
Ҳар шаҳр-у чорбоғингда давр-у даврон сурмаклар...
Бу дунё айвонида мардона кўрдим сени –
Оппоқ, ойдин йўлларга шайладинг Ватан, мени!
Қаён боқсам ўзгариш – эзгу ишлар палласи,
Ҳар онда янгиланиш – янги “йўл харитаси”.
Харитада йўқ янглиш – аён халқнинг эртаси,
Тилдан тушмас шукрона! Кўрдим улуғ имконни –
Тараққий этаётган Янги Ўзбекистонни!
Кўз етган жой гулузор, ободон маҳаллалар,
Тинмагай шом-у саҳар куй, қўшиқ ва яллалар.
Тўртта фасл бетакрор сепин ёйган паллалар,
Пойларингга тўкилиб, отам, деб суйдим сени,
Шул меҳрдан қўймасин Яратган эгам мени!
Ер-у осмон сайлгоҳ, хушхонлар сайрондадур,
Юлдузлар тунга паноҳ, ой тонгга саломдадир.
Ризққа тўла дала, боғ, ҳар кўнгил оромдадир,
Ҳақ, ҳидоят йўлида собит кўрдим элимни –
Ўзингдан узмагайман асло Ватан, дилимни!
Ўттиз йиллик довондан ошган мард-и майдоним,
Мустаҳкам илдизлардан қувват олган арконим.
Тараққиёт мавжидан ороланган давроним,
Кўзларимга тўтиё, табаррук этгум сени –
Меҳригиёҳ бағрингдан қўймасин Ватан, мени!
Тўртта фаслга монанд нақшланган кошонам,
Елкаларин яғрида барс қишлаган афсонам.
Бедов отлар майдонда, чарс, кишнаган остонам,
Орияти, ғурури ҳеч синмаган қудратим –
Кўкрагимни тик тутган, букилмаган қурбатим!
Ватан! Келди давронинг, бағрингда эркин қушман,
Истиқлол – чароғбонинг, ким учундир мен тушман.
Чаманзор тўрт томонинг – чаманингдан унмишман,
Гул-у гулзор ичинда сарвиқад кўрдим сени –
Сарв-у гулларинг аро моҳирўй этдинг мени!
Мамнунман, тонгларимда, ҳар кунимда ҳаловат,
Дўст-ёрон ёнларимда, тилда шукр – қироат.
Файзиёб давраларда бир меҳрли ҳарорат –
Халқ-у Ватан бир жон-тан, келиб чин нурли даврон –
Бугун улуғ тўйхона жонажон Ўзбекистон!
Робия Йўлдошева.
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
