“Шараф тожини излама, она ризолигини изла”

Aёл бу - шундай бир ширин хилқатки, унинг берган меҳридан ниҳол (фарзанд) униб ўсади улғаяди,гуллайди мева беради. Кўкси остидан меҳр ила берган оппоқ сути билан фарзандини кўз қорачиғидай асраб, унга гард юқишига ҳеч ҳам йўл қўймайди. Юзларидаги ажинлар албатта, фарзандларининг камоли учун тиним билмасдан қилган меҳнати туфайли, қўллари қадоқ, юзлари эса ажинга тўлади. Баъзан ожиза, баъзан ҳимоячи, баъзан йиғлоқ, баъзан шунчалар бақувватки, сабри олдида тоғлар ҳам бошини эгади. Ўзи меҳрнинг булоғи бўлсада, доим меҳрга ташна, вақтида ёш боладек эркатой, ўрни келганда паҳлавондек кучли, баъзида ўта жаҳлдор, баъзан мулойим. У неча ёшда бўлмасин, қанчалик кучли кўринмасин, барибир қалбда, у доим меҳрга муҳтож. Сиз унга шундай меҳр берингки, токи у дунёда сиздан бошқа ҳеч кимдан меҳр изламасин.

Дунёда аёл ўз турмуш ўртоғининг онаси вазифасини бажарар эканлар. Сабаби аёл ўз эрларининг овқатига, кийимларига қарайдиган, касал бўлиб қолса эри бошида парвона бўлувчи энг биринчи инсон бу ўз аёли бўлар экан. Кайфияти йўқ бўлса, кўнглини оладиган, борига ҳам, йўғига ҳам шукур қилиб, уйини файз-у баракага тўлдириб ўтирадиган инсон бу албатта, аёл экан! Болалигимизда мактабдан ёки бошқа жойдан келсак, биринчи навбатда ўз онамизни излаймиз, то ҳозирги кунгача. Зеро, улар бўлмаса уй бўм-бўш тургандек туюлади, ҳаттоки дадамиз ўтирса ҳам. Шунинг учун ҳам она ана шу қўрғоннинг посбони, оиланинг муқаддаслигини таъминловчи мўътабар инсондир.

Қуръони каримда, ҳадисларда аёл – онани улуғлаш кераклиги ҳақида кўплаб ибратли кўрсатмалар бор. Уларнинг ҳаммаси аёл – онанинг оилада тутган ўрнидан келиб чиқиб айтилган, албатта. Негаки, дунёга янги келган фарзанд учун оила – илк тарбия маскани, шу муқаддас даргоҳнинг маънавий – ахлоқий муҳитини фарзандига тушунтирувчи ва ўргатувчи мўътабар зот онадир.

Бу ҳаётда ҳаммамиз меҳмонмиз. Ҳеч ким мезбон эмас. Икки нарса инсонда бардавом бўлмайди: Ёшлик ва Қувват. Икки нарса ҳаммага фойда беради: Яхши хулқ ва бағрикенглик!!! Ва бу икки кунлик дунёда ўз ҳаётимизни эзгу амаллар билан безайлик. Оналаримизни борида қадрлайлик. Оллоҳим ризқимизга барака, хонадонимизга тинчлик, руҳимизга хотиржамлик ато этиб, барчамизни ўз паноҳида асрасин.

Юлдузхон САФАРБОЕВА, Нукус шаҳар 1-сонли касб-ҳунар мактаби
ўзбек тили ўқитувчиси.