СЕН ДОИМО ҚАЛБИМДАСАН, ЖИГАРИМ!

Момом яшаб ўтди кўнгили ярим,

Юрагим санчийди эслаган сарим.

Тинчлик, деб тинчликка жонин тикканим –

Номсиз қабрларда ётган аскарим –

Оҳ, менинг номаълум, маълум Жигарим!

Сочин тароқлаган суйгун малаклар,

Кўнгил хатларидай ёнган палаклар.

Армонга айланиб қолган тилаклар,

Хаёлларни қучиб, толган билаклар –

Ҳамонки жоним, деб ёнар, Жигарим!

Кўз ўнгимдан ўтар уруш – вайрона,

Чимилдиқ ортида диллар – вайрона.

Келинчак раҳмида қолган гумона –

Бугун қутлуғ ёшли ота ё она:

"Қайдасан?”-деб изинг излар, Жигарим!

Бирлари ё бобом, оғам – жангчилар –

"Олға!”-деб танкларда ёнган танкчилар.

Эсласам, дилимни фарёд қамчилар,

Кўзларим куйдирар қонли томчилар,

Ўн саккизда мангу ухлар Жигарим!

Шарқ-у Олмон йўли ғамдан беланги,

Алвон тусин олган тупроғин ранги.

Магар забон битса, дарёлар балки,

Айтарми, чўкканнинг неча юз, минги

Номаълум қирғоққа ботган Жигарим!

Қон қақшаб ётибди Қаҳрамон Брест

Ва ҳамон қон ютар, бағри қон Брест.

Қонли битикларни тирилтирган ҳис –

Исёнкор руҳларга қабристон Брест

Бағрига шон бўлиб сингган Жигарим!

"Болам!” - деб оҳ чеккан оналар ҳаққи,

Отасиз улғайган болалар ҳаққи.

Ҳижронга бош қўйган бевалар ҳаққи,

Бир-бирин излаган нолалар ҳаққи -

Номинг юракларда яшар, Жигарим!

Мен ўзбек – ўзбекнинг бобоси – жигар,

Оналари – онам, момоси – жигар.

Барча миллат азиз, боласи – жигар –

Кўнглимнинг кўшкига бариси сиғар!

Тинч бўлсин Ватаним, Халқим–Жигарим!

Робия ЙЎЛДОШЕВА.

(Фото - http://uza.uz)