SEN DOIMO QALBIMDASAN, JIGARIM!

Momom yashab oʻtdi koʻngili yarim,

Yuragim sanchiydi eslagan sarim.

Tinchlik, deb tinchlikka jonin tikkanim –

Nomsiz qabrlarda yotgan askarim –

Oh, mening nomaʼlum, maʼlum Jigarim!

Sochin taroqlagan suygun malaklar,

Koʻngil xatlariday yongan palaklar.

Armonga aylanib qolgan tilaklar,

Xayollarni quchib, tolgan bilaklar –

Hamonki jonim, deb yonar, Jigarim!

Koʻz oʻngimdan oʻtar urush – vayrona,

Chimildiq ortida dillar – vayrona.

Kelinchak rahmida qolgan gumona –

Bugun qutlugʻ yoshli ota yo ona:

"Qaydasan?”-deb izing izlar, Jigarim!

Birlari yo bobom, ogʻam – jangchilar –

"Olgʻa!”-deb tanklarda yongan tankchilar.

Eslasam, dilimni faryod qamchilar,

Koʻzlarim kuydirar qonli tomchilar,

Oʻn sakkizda mangu uxlar Jigarim!

Sharq-u Olmon yoʻli gʻamdan belangi,

Alvon tusin olgan tuprogʻin rangi.

Magar zabon bitsa, daryolar balki,

Aytarmi, choʻkkanning necha yuz, mingi

Nomaʼlum qirgʻoqqa botgan Jigarim!

Qon qaqshab yotibdi Qahramon Brest

Va hamon qon yutar, bagʻri qon Brest.

Qonli bitiklarni tiriltirgan his –

Isyonkor ruhlarga qabriston Brest

Bagʻriga shon boʻlib singgan Jigarim!

"Bolam!” - deb oh chekkan onalar haqqi,

Otasiz ulgʻaygan bolalar haqqi.

Hijronga bosh qoʻygan bevalar haqqi,

Bir-birin izlagan nolalar haqqi -

Noming yuraklarda yashar, Jigarim!

Men oʻzbek – oʻzbekning bobosi – jigar,

Onalari – onam, momosi – jigar.

Barcha millat aziz, bolasi – jigar –

Koʻnglimning koʻshkiga barisi sigʻar!

Tinch boʻlsin Vatanim, Xalqim–Jigarim!

Robiya YOʻLDOShEVA.

(Foto - http://uza.uz)