MANGU OLOV YoNAR LOVULLAB...
Tarixning zalvorli sahfalarida,
Qaddin tutib turar mahzun xotira.
Erk, degan alplarning böksalarida,
Muz qotgan xotira, ezgin xotira...
Qatağon zahridan tutday tökilib,
Nomaʼlum makonda otildi Özbek.
Ayriliq, hijrondan qaddi bukilib,
Umrlar yotibdi sarğayib kuzdek.
Şarqdan Olmon qadar yöllar – yöl emas,
Bedarak yöqolgan jangçilar qabri.
Anov jaziragan çöllar – çöl emas,
Otalar armoni, onalar sabri.
Darbadar kezinar bunda xotira,
Nomsiz qabrlarning poyiga çökib.
Umidlar rangi ham zaʼfaron, xira,
Bunda kuzak yurar xazonlar tökib.
Axir ötib ketdi onalar bözlab,
Xotira köşkida armonlar qalaş.
Yurak sirlarini tunlarga sözlab,
Navjuvonlar ötdi hijronga talaş.
Yuragim zardobga ketadi tölib,
Eslasam Özbekning bolalarini.
Ğarb-u Afğonlarda xazonday sölib,
Xazonday tökilgan lolalarini.
Ularning izida armonli dunyo,
Armonli köngillar bözlab turibdi.
Toş odam – haykallar poyida göyo,
Millatlar bolasin izlab yuribdi.
Millatlar... Neça alp, arslonlarini –
Zakiy öğlonlarin bergan uruşga.
Asraşib ozodlik qörğonlarini,
Matonat poyiga çökkan farişta...
O manim fariştam! Vatan fidosi –
Mardlarni ulğaytgan jafokaş onam.
Kutiş onlarining topmay adosin,
Ayriliq domiga boş qöygan sanam!
Bugun Vatan ozod! Munavvar osmon,
Millatlar ehtirom tojini kiygan.
Aziz farzandlarin har şahr-u yovon,
Öçmas xotiralar köşkiga qöygan.
Mangu olov yonar. Yonar lovullab,
Tinçlik deganlarning otaş yuragi!
Olov... Olov emas, mangu lovullab,
Bolalarin kutgan Vatan yuragi!
Robiya YÖLDOŞEVA.

▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶