ОНАНИ УЛУFЛАНГ…

Она... Бу сўзни эшитганимизда ўз фарзанди учун жонини беришга тайёр бўлган мўътабар зот кўз олдимизда гавдаланади. Уни на тил билан, на қалам билан таърифлай оламиз.

Биз ҳаётнинг серташвиш сўқмоқларида мувозанатимизни йўқотиб, қайғу-ғамга ботганимизда ҳам ёки унинг қувончлари-ю, меҳр-муҳаббатидан сархуш бўлиб энтикканимизда ҳам оналаримизга суянамиз, доимо ёнимизда бўлишини хоҳлаймиз.

Онани юракка ўхшатиш мумкин. Уйимизда юрак уриб турар экан, биз яшаяпмиз. Оналаримиз ёнимизда экан, яшаяпмиз, орзу қилишда тўхтамаяпмиз, гўёки биздан бахтли инсон йўқ.

Баъзи инсонлар онасини борида қадрламайди, дуосини олмайди. Аммо онасини йўқотгач, ҳаётнинг маъносини йўқотади. Ўшанда минглаб, миллионлаб инсонлар орасидан ҳам ўз онасидек инсонни тополмайди. Чунки она – ягона.

Она фарзандини тўққиз ой раҳмида авайлаб-асрайди. Туғилгач, то вояга етгунга қадар бор меҳрини бериб ўстиради. Ўзи емаса-да, боласига едиради, киймай, кийдиради. Ягона фариштамиз – онамизга суянамиз, ҳамиша энг тўғри йўлга чорлайди бизни волидамиз. Она ярим кечаси уйқудан воз кечиб йиғлаётган боласини овутаркан, боласига яхшилик ва соғлик сўраб илтижо қилади.

Фарзандлар ўсиб-униб қанот чиқаргач, ҳаёт уларни ҳар томонга учиради, онадан йироққа… Бу бир ками тўлмаган дунё, ҳаттоки шу жабҳада ҳам оналарга шафқат қилмайди…

Дунёнинг ками ҳеч қачон тўлмайди. «Ҳар бир кунингни худди қисқа умрни яшаётгандек яша», деган эди донишмандлардан бири. У ҳам дунёнинг ками тўлмаслигини, бугундан сўнг келадиган эрта ҳам ўз муаммолари ва ташвишларини етаклаб келаверади, дея таърифлайди. Зеро, дунёнинг ками тўлмаса-тўлмас. Оналарнинг кўнгли тўлсин.

Туғилиш бор экан, йўқотиш ва айрилиқ ҳам бор. Бу беш кунлик дунёда оналаримизнинг кўнглини тўлдирайлик, майли, оналарга дунёни олиб берманг, аммо кунда бир бор:

– Онажон, сизни яхши кўраман! – деб айтинг.

Кўнгиллари тоғдек кўтарилсин…

Шаҳло Янгибоева.