ONANI ULUFLANG…
Ona... Bu sözni eşitganimizda öz farzandi uçun jonini berişga tayyor bölgan möʼtabar zot köz oldimizda gavdalanadi. Uni na til bilan, na qalam bilan taʼriflay olamiz.
Biz hayotning sertaşviş söqmoqlarida muvozanatimizni yöqotib, qayğu-ğamga botganimizda ham yoki uning quvonçlari-yu, mehr-muhabbatidan sarxuş bölib entikkanimizda ham onalarimizga suyanamiz, doimo yonimizda bölişini xohlaymiz.
Onani yurakka öxşatiş mumkin. Uyimizda yurak urib turar ekan, biz yaşayapmiz. Onalarimiz yonimizda ekan, yaşayapmiz, orzu qilişda töxtamayapmiz, göyoki bizdan baxtli inson yöq.
Baʼzi insonlar onasini borida qadrlamaydi, duosini olmaydi. Ammo onasini yöqotgaç, hayotning maʼnosini yöqotadi. Öşanda minglab, millionlab insonlar orasidan ham öz onasidek insonni topolmaydi. Çunki ona – yagona.
Ona farzandini töqqiz oy rahmida avaylab-asraydi. Tuğilgaç, to voyaga yetgunga qadar bor mehrini berib östiradi. Özi yemasa-da, bolasiga yediradi, kiymay, kiydiradi. Yagona fariştamiz – onamizga suyanamiz, hamişa eng töğri yölga çorlaydi bizni volidamiz. Ona yarim keçasi uyqudan voz keçib yiğlayotgan bolasini ovutarkan, bolasiga yaxşilik va soğlik sörab iltijo qiladi.
Farzandlar ösib-unib qanot çiqargaç, hayot ularni har tomonga uçiradi, onadan yiroqqa… Bu bir kami tölmagan dunyo, hattoki şu jabhada ham onalarga şafqat qilmaydi…
Dunyoning kami heç qaçon tölmaydi. «Har bir kuningni xuddi qisqa umrni yaşayotgandek yaşa», degan edi donişmandlardan biri. U ham dunyoning kami tölmasligini, bugundan söng keladigan erta ham öz muammolari va taşvişlarini yetaklab kelaveradi, deya taʼriflaydi. Zero, dunyoning kami tölmasa-tölmas. Onalarning köngli tölsin.
Tuğiliş bor ekan, yöqotiş va ayriliq ham bor. Bu beş kunlik dunyoda onalarimizning könglini töldiraylik, mayli, onalarga dunyoni olib bermang, ammo kunda bir bor:
– Onajon, sizni yaxşi köraman! – deb ayting.
Köngillari toğdek kötarilsin…
Şahlo Yangiboyeva.
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
