ОНАЖОНЛАРГА

(Барча мўътабар, фидойи ва жафокаш онахонларга бағишлайман)

Оналик – олий бахт асли Аёлга,

Бу бахтга муносиб яшаш ҳам қийин.

Баъзан ғалат ўйлар келар хаёлга:

Она бўлолдимми, мен онамдайин?

Онам! Унинг жисм-у жони тош эди,

Сабр-у қаноати гўзал шунчалар.

Суянгани Аллоҳ ва бардош эди,

Кўксида гул очган мунгли ғунчалар.

Дардли юрак билан боқарди кулиб,

Ғам-у андуҳларга букилган эмас.

Азоблар занжирин оларди юлиб,

Номардлар қошида тўкилган эмас...

Миллат онасига хосдир бу хислат,

Матонатга фарзанд яшамоқлик ҳам.

Ватанни улғайтган ушбу фазилат,

Оналар феълида мангу мужассам!

Бундайин жасорат қайда бор, айтинг?

Чингизий шоҳларга эгилмаган дил.

Гар билмоқ бўлсангиз мозийга қайтинг,

Зор қақшаб ётибди минг битта далил.

Кипригида асраб зурриёдларин,

Асрдан-асрга элтган оналар...

Қандоқ унутамиз, оҳ, фарёдлари,

Ҳамон юракларни эзиб, тимдалар.

Босқинлар... Қатағон заҳрини ютиб,

Орият, шаън бўлиб юксалган Она.

Ғанимлар ўқига кўксини тутиб,

Миллат болаларин асраган Она!

Ана, гуллаб-яшнаб келади Аёл,

Она Юрт олдида юзлари ёруғ.

Тангрим! Ўзинг асра, кўрмасин завол,

Аёл бахти билан кўнгиллар тўлуғ.

Ўғлонлар ўстирган Темурийзода,

Бири улуғ ҳоқон, бирлари олим.

Қизлари Ойбарчин, Ширин, Хонзода,

Ҳадис-у Қуръонда доно муаллим.

Онажоним менинг! О, фидойи жон –

Ҳоксорлиги билан буюкланган зот.

Бир юз ўттиз олти миллатга макон –

Ўзбекистон бўлиб гуллаган ҳаёт!

Робия ЙЎЛДОШЕВА.