ОЛИЙ ҚАСАМ БИЛАН АСРАГУМ, ВАТАН!

(Монолог)

Мен дунё молига кўз тикканим йўқ,

“Зўр”ларнинг қошида эгилганим йўқ,

Ғам чекдим ва лекин тиз букканим йўқ.

Ватан, деб юксалган дилларга кўчдим,

Олий қасам билан туғингни ўпдим!

Ғанимлар фитналар тошин отганда,

Бир ёнда фисқ-фасод бурқсиб ётганда.

Ярадор бағрингга тиғлар ботганда,

Шаън-у шавкатингга бахш этиб ўзни,

Қон билан ёздим мен ЭРК деган сўзни!

Хоинлик кўп бўлди, биламан, оғир,

Нонкўр, малъунлардан юрагинг яғир.

Ор-номус ўтида ўртаниб бағир,

Машаққат юкларин елкалаб ўтдим,

Она Юрт, Онам  деб, пойингга чўкдим.

Мардлик – юракларнинг улуғ журъати,

Шундадир халқимнинг куч ва қудрати.

Матонатнинг асло йўқдир миллати,

Бир юз ўттиз олти миллатга ўғлон –

Қалбларда гупирган туғёнман, туғён!

Ватан! Оналаринг – бахтингга қасам,

Бахтиёр авлодинг – тахтингга қасам,

Келажакка қасам – аҳдингга қасам.

Тиз чўкиб, байроғинг кўксимда тутдим,

Жоним деб, мен уни жонимга тикдим!

Қара, юрагимда байроқ ҳилпирар,

Истиқлолдан обод ҳар ёқ гуркирар.

Боқсам тўрт томонга порлоқ, қулф урар,

Рамзинг ва мадҳиянг тенгсиз ифтихор,

Ҳар зарра тупроғинг тумордир, тумор!

Менга суян Ватан, бир тоғ бўламан,

Шамс-у қамар ўзим – чароғ бўламан.

Орияти баланд урпоқ бўламан

Олий қасам билан асрагум сени –

Болам, десанг бўлди, ўшал дам мени!

“Серқуёш ҳур ўлкам, элга бахт, нажот”,

Сен борсан, эл-у халқ, миллат барҳаёт.

Буюк орзуларга бахш этиб қанот –

Тинчликка қасамёд қилгум онажон,

Жоним Ўзбекистон, мангу бўл омон!

Робия ЙЎЛДОШЕВА.