ГЎЗАЛ ВА БЕТАКРОРИМСАН, МУҚАДДАС ВАТАНИМ, ЖОНИМ СЕНГА ФИДО, ЎЗБЕКИСТОНИМ! (Мувашшаҳ)

Гўзал ва бетакрор – муқаддас Ватан,

Ўзбекистонимга фидо бўлсин жон.

Залворли санангга қасида битсам,

Ажойиб илҳомлар жо бўлди кўкдан.

Латиф сатрлардан чизсам қиёфа,

Виқор, чиройингдан дил бўлди равшан.

Асрларга татир бунёдкорликдан,

Бугун кам бўлмаган Лондон, Париждан.

Етти иқлим аро довруғ таратган,

Тошкент, чиройингдан дунё ҳангу-манг.

Анжуманлар шаҳри – гўзалсан чиндан,

Курраи заминнинг  дарвозасисан.

Рўйи замин аро сайқалсан билсанг,

Оловдай кўзларга яқинсан, Ватан.

Рангларингни олдинг қай камалакдан?

Истиқлол нуридан.

Мустақилликдан.

Самарқанд,

Андижон,

Наманганинг ҳам.

Марҳамат,

Урганч-у,

Қарши,

Асаканг –

Дунёга танилди,

Дунё олди тан!

"Афросиёб” энди қайтар Қаршидан,

Самарқанд-у Тошкент бўлди бир қадам.

"Во ажаб”, дер юртга келган ҳар одам,

Арнасой, Бахмалга йўли тушган дам.

Тарихий осори-атиқаларда

Аждодлар даҳоси бўлар намоён.

Неча сарой, қаср-у миноралардан,

Иншоот, мажмуа, сардобалардан

Матонат, жасорат ирфон урар бонг.

Жалолиддин Мангуберди,

Огаҳий,

Нодира, Фитрат-у ҳам Самарқандий.

Ибн Сино, Улуғбек ва Беруний,

Мирзо Бобур, Мир Алишер Навоий.

Соҳибқирон Амир Темур Кўрагон,

Етук илм-у ирфонингдандир нишон.

Неча йил мустабид бўлдинг, эй Турон,

Гоҳ у шоҳ, гоҳ бу шоҳ айлади вайрон.

Алҳазар, бўғилдинг, бағринг бўлди қон,

Фиғон ичра қолдинг, ота Туркистон.

Истиқлол қуёши балқигани он,

Диёр истиқболи бўлди чароғон.

Озод диёримга келди ҳур замон,

Ўзбекистон яна қучди шараф-шон.

Зиё масканига айланган макон,

Бугун йигирма беш ёшга тўласан.

Елкангга ортилган мустабидликдан,

Кишан, занжирлардан озодсан, ҳурсан.

Илоҳим, абадий бўлсин шу жабҳанг,

Сенинг ушбу мустақиллик қиёфанг.

Токи ўзлик топган халқинг бор экан,

Орқага қайтиш йўқ, ошмоқ бор довон.

Нома битиб Ҳайратий дер эй, Ватан,

Иқболингга кўз тегмасин ҳеч он,

Мангу яша, гулла, яшна қучиб шон!

Тожибой ДЎСАНОВ, "Жайхун илҳомлари” ННТ аъзоси.

(Фото - http://uz24.uz)