QAYNOTANING KOʻNGLI (Boʻlgan voqea)

Manzuraning eri ham, oʻzi ham shifokor. Ikkalasi ham oliy toifali boʻlgach, maoshlari yaxshi. Qaynotasi Muhammadjon ota “oʻz eling – oltin beshiging”, – deb mahallaning narigi chetidan yer maydoni olib, ularga imorat tiklab berdi. Oʻgʻil-qizlaridan tingan Muhammadjon ota bilan Gulsum ena faqat bitta sogʻin sigirni qoldirib, yangi imorat qurilishi uchun qoʻradagi sigir-u buzoqlarni, qoʻy-qoʻzilarni sotib yuborishdi.

– Shu sogʻin sigirimiz omon boʻlsa, yana ikki-uch yilda qoʻramiz molga toʻladi, oʻshanda menga bitta “Matiz” degan mashina olib berasizlar, – hazillashdi u bolalariga.

Oʻtgan yili hovli toʻy qilib Manzura kelin bilan Rustamboyning oilasini boʻlaklashdi.

Rustamning eski “Jiguli“ mashinasi bor edi. Uylarida tugʻilgan kun, bayramlarni nishonlashganlarida Rustam ota-onasini mashinada olib kelar, yana uylariga eltib qoʻyardi. Chol-kampir bilan ukasi Bahromjonning ham oʻgʻil-qizlari kelishar, ularga oʻzlarining farzandlari qoʻshilishib, rosa zavqlanishardi. Bolalarning dupur-dupur u xonadan-bu xonaga yugurib kirishlari, divan va kreslolar ustida umbaloq otib oʻynashlari Manzuraga yoqmasdi. Ora-sira bolalar oʻynayotgan xonaga kirib tergab ham qoʻyardi.

Muhammadjon ota bir kelganida oʻgʻliga bank krediti asosida yangi mashina olishni, koʻplar shunday qilayotganini maslahat berdi.

– Sen ham shunday qil, ikkoving ham yaxshi maosh olasizlar, ziyon koʻrmaysizlar, yangi mashinali boʻlib qolasizlar, men ham qarab turmayman, qarashib yuboraman, bolam, – dedi ota chin dildan.

Otaning bu gapi maʼqul kelib Rustam yangi mashina olish uchun kredit hujjatlarini rasmiylashtirdi. Navbati yetganida “Jiguli”ni sotib, boshlangʻich badalini toʻladi, yangi mashinali boʻldi.

– Koʻz tegmasin! – quvonishdi ota-onasi oʻgʻlining “Matiz” minib kelganidan. – Yaxshilikka, Xudo yoʻliga ehson qilib yubor, bolam, roʻzgʻoringga baraka beradi.

Bir haftalardan soʻng Rustam xotini bilan birga bozordan xarajat qildi. Kattagina kurka olishdi.

– Manzura, – dedi xotiniga, – kechqurun xudoyi oshini qilamiz, otamga qoʻngʻiroq qilib aytib qoʻy, men Nukusga, majlisga ketayapman.

Manzura indamadi. Kechqurungi boʻladigan marosimga tayyorgarlik koʻra boshladi. Dasturxonga ovqat tortiladigan paytda Rustam ham yetib keldi. Qoʻni-qoʻshnilar orasida ota-onasi koʻrinmadi. Negadir koʻngli xijil boʻlib oshxonaga, xotinining oldiga chiqdi:

– Manzura, – dedi u xavotirlanib, – otamlar sogʻ-omonmikan, hali kelishmabdi-ku?

Manzura qoʻlidagi kafgirni qozon chetiga ohista urib qoʻydi. Xuddi qaynota-qaynonasi kelishi shart emasday, bamaylixotir:

– Ular kelishmasa, maʼraka oʻtmaydimi? – dedi kinoya bilan. – Sal labingiz qimirlab, “keling”, desangiz, “komanda” tuzib kelishadi, bezor boʻlib ketdim.

– Manzura! – xotinining bu gapidan ham hayron boʻlgan, ham jahli chiqqan Rustam unga qanday qoʻl koʻtarganini sezmay qoldi. Yuziga kelib tushgan tarsaki zarbidan chayqalib ketgan Manzura arang oshxona devoriga suyanib qoldi.

Opasining kinoya-kesatiqli gaplarini aniq-tiniq eshitib, oshxona ostonasida serrayib turib qolgan qaynsinglisi Gulnora lom-mim demadi.

– Ota-onam kelmagunicha, dasturxonga ovqat tortmaysan, – boshqalar eshitib qolishidan xavotirlangan Rustam ovozini pasaytirib tayinladi xotiniga. – Ularni oʻzim borib olib kelaman!

– Ovora boʻlma, bolam, bizlar keldik.

Rustam otasining ovozini eshitib, orqasiga oʻgirildi.

– Bizlarga aytishing shart emas, bolam, eshitsak, kelaveramiz. Faqat janjallashmanglar, – Muhammadjon otaning ovozi oʻzining ovoziga oʻxshamas, siniq edi.

Rustam otasining ortidan ayvonga oʻtdi. “Qutlugʻ boʻlsin” lab turgan qoʻni-qoʻshnilar safida koʻksiga qoʻlini qoʻyib, minnatdorchilik bildirayotgan otasi koʻziga ancha choʻkib qolganday tuyuldi. Aftidan, otasi xotinining kesatiqlarini eshitgan-u sir boy bermay, oshxona ostonasida, qaynsinglisining panasida turgani uchun Rustam sezmagan edi.

Shu kuni ota-onasi ketar chogʻida uzundan-uzoq duo qilishdi, soʻng:

– Kelin, – dedi Muhammadjon ota hamon siniq ovozda, – insonni mehr ulgʻaytiradi. Oʻrtada mehr boʻlmasa, koʻngil ham, yoʻllar ham juda olislab ketadi. Tez-tez yoʻqlab turinglar, bizlar endi qaridik. – Soʻng vaziyatni yumshatish uchunmi yo Manzura kelinga oʻgit oʻrnidami, qoʻshib qoʻydi, – Sizlar “komanda boʻlib” borganingiz sari biz yosharamiz...

Robiya YOʻLDOShEVA.