Er yigitning baxti

Farzand – hayot guli, inson umrining, naslining davomchisi. Oilada qiz tugʻilsa, xonadonga farishtalar mehri tushadi, deydilar. Oʻgʻil tugʻilsa-chi? Otalar koʻngli taskin topib, vujudiga kuch-qudrat, xotirjamlik inadi. Shuning uchunki, oʻgʻil – sabot va bardosh, matonat va jasoratga timsol. U nafaqat ota-onasi tuzgan oila qoʻrgʻonining, balki ona yurtining qalqoni, el-u xalqning tayanchi.

Qurbonboy ota bilan Safarbeka ona ketma-ket uch nafar qizaloqning ota-onalari boʻlishganlarida ota-onasiga mehri oshib, xonadoniga goʻzallik baxsh etib ulgʻayayotgan biri-biridan shirin qizlariga qarab duo qilishardi: “Xudoyim, qizlarimning qatorini yarashiqli oʻgʻil farzand bilan ziynatla!”.

Alloh er-xotinning tilagini durust qildi: oilada oʻgʻil farzand dunyoga keldi. Otaning koʻngli taskin topdi. Oʻgʻliga Roʻzimboy deb ism qoʻyishdi. Baxtli, saodatli, ilm-u hunarli, rizq-roʻzi ziyoda, tugʻishganlariga mehribon boʻlsin, deya tiladilar.

Roʻzimboy ota-onasi orzu qilganiday, tugʻishganlariga mehri payvand, el-yurtda qadri baland yigit boʻlib ulgʻaydi. 10 nafar farzandni tarbiyalab, voyaga yetkazgan Qurbonboy ota bilan Safarbeka onalarning ogʻiriga yelka tutib, opa-ukalariga yaqin koʻmakdosh boʻladigan yoshga yetganida u harbiy xizmatga chaqirildi. Oʻshanda sobiq ittifoq tasarrufidagi barcha respublikalarda yashovchi, farzandlari armiya yoshiga yetgan onalarning yuragini vahimali bir qoʻrquv mahv etgandi:

- Ishqilib oʻgʻlimni Afgʻonistonga olib ketishmasin-da!

Safarbeka ona ham kecha-yu kunduz, oʻtirsa ham, tursa ham “Roʻzimboy bolam Afgʻonga tushmasin!” – deya iltijo qilardi. Taqdir yozigʻidan qochib qutulolmas ekan, aslida odam. Roʻzimboy Nurimbetov 1981-1983-yillarda qardosh Afgʻoniston davlatining Qandahor shahridagi harbiy qismlardan birida yigitlik burchini ado etdi. Har gal jangga kirayotganida, necha-necha quroldosh doʻstlarining jasadlarini jang maydonlaridan olib chiqayotganlarida qoʻllarini duoga ochgan ota-onasi, qadrdon doʻstlari, Amu elining har qarich yeri koʻz oldida jonlanar, xayolini bir ezgu orzu band etardi: “agar eson-omon Vatanga qaytsam, to oʻlgunimcha aziz xalqimga xizmat qilaman!”.

Janglardan birida chap yelkasidan ogʻir yaralangan Roʻzimboy Nurimbetov harbiy xizmatdan III guruh nogironi boʻlib qaytdi.

– Juda tushkun holatda qaytganman, – eslaydi u hayotining jangovar yillarini. – Ota-onam tirik qaytganimga shukur qilib turganlarida men yelkamdagi kuchli ogʻriq azobini unutishim, joʻshqin hayot sari dadil intilishim kerakligini his etganman.

Roʻzimboy oʻzi aytganiday, hayotga joʻshqin nazar bilan boqdi, intildi. Orzulari roʻyobi uchun tinimsiz oʻqibizlandi. Metin irodasi, tirishqoqligi tufayli Toshkent Davlat tibbiyot institutiga oʻqishga kirib, mazkur oʻquv dargohini muvaffaqiyatli tamomladi. Barcha havas qilguday shirin oila qurdi. Umr yoʻldoshi, 55-sonli maktabning oʻzbek, qoraqalpoq tili va adabiyoti fani oʻqituvchisi Omongul Adilboyeva bilan toʻrt nafar farzandini bilimli, aql-farosatli insonlar qilib voyaga yetkazmoqda.

Institutni tugatib, 1991-yilda tuman tibbiyot birlashmasida shifokor sifatida oʻz mehnat faoliyatini boshlagan Roʻzimboy Nurimbetov 27-yildirki, xalq salomatligini saqlashdek xayrli vazifada sidqidildan xizmat qilib kelmoqda. Oʻzining fidoyiligi, mehnatsevarligi bilan kasbdoshlarining hurmat-ehtiromiga sazovor boʻlgan Roʻzimboy Nurimbetov harbiy xizmat davrida bir necha jangovar medallar bilan taqdirlangan boʻlsa, uning tibbiyot sohasidagi fidoyi mehnatlari ham munosib baholandi. U Sogʻliqni saqlash aʼlochisi nishoni sohibi. Xalq deputatlari tuman Kengashi deputati sifatida hamisha faol, xalq orasiga kirib, ularning muammo va tashvishlarini hal etishga intilib yashaydi.

Oilada esa tadbirli, mehribon va qattiqqoʻl, qatʼiyatli ota, sadoqatli umr yoʻldosh. Katta oʻgʻli Ollambergan NDPIda, Shohruh Toshkent Davlat agrar Universitetining Nukus filialida tahsil olishadi. Shahzod Mangʻit iqtisodiyot kolleji, Behzod 55-sonli maktab oʻquvchilari.

– Toʻrt oʻgʻlim – toʻrtta togʻim, – deydi mamnuniyat bilan Roʻzimboy Nurimbetov. – Ularning kamolini koʻrish – men uchun eng ulugʻ baxt. Bir vaqtlar orzu qilardim: Alpomishday oʻgʻillarim boʻlsa-yu, men ularning davr-u davronini koʻrib, koʻkragimni baland tutib yursam, deb! Qarang, oʻgʻillarimning boʻy-bastiga nigohim tushgan sari koʻnglim togʻday yuksaladi. Shu boʻlsa kerak-da, farzandlarning kamoliga yetkazgani, yigit kishining baxti.

Ha, shudir azizlar, er yigitning baxti. Axir kim nima uchun kurashayotgani mubham boʻlgan, maʼni-maqsadsiz Afgʻoniston urushidan III guruh nogironligi tamgʻasini olib qaytib, qaddini tiklab, hayotga intilib va orzular yoʻlida kurashgan... , nihoyat oʻz orzu oshyoniga yetishib, toʻrt oʻgʻilga ota boʻlgan yigit uchun bundan ulugʻroq martaba, baxt bormi?! Tinch, osoyishta mamlakat, ahil-inoq mahalla, obod oila dasturxoni toʻrida savlat toʻkib oʻtirish chinakam BAXT!

Roʻzimboy har gal sobiq afgʻonchi doʻstlari bilan uchrashganida ana shunday oilaviy baxtga yetganidan koʻngli toshib ketadi.

– 15-fevral – biz sobiq baynalmilalchi jangchilar uchun katta bayram, – deydi u. – Chunki bundan 29-yil muqaddam, 1989-yilning 15-fevralida sobiq sovet harbiylarining oxirgi guruhi Afgʻoniston hududidan olib chiqildi. Bu sanani Roʻzimboy sobiq quroldoshlari va farzandlari davrasida behisob shukronalar bilan nishonlaydi. Bemavrid shahid ketgan quroldosh doʻstlari xotirasini yodga oladi...

Mangʻit shahrining Oybek nomli mahallasida istiqomat qiluvchi Roʻzimboy Nurimbetov va Omongul Adilboyevalar xonadonidan qaytarkanmiz, baxtdan yuzlari charogʻon bu insonlarga dilimizda havas uygʻondi.

Robiya YOʻLDOShEVA.