ШИФОКОРЛАР ОИЛАСИ

Инсон зоти жамики мавжудотлар ичида энг ақллиси, фаросатлиси, мўътабари. У яратувчанлик қобилиятига эга, ҳаётни, жамиятни ўзгартиришга қодир. Турмушимиздаги жамики қулайликлар, ободлик, фаровонлик инсонлар закоси, фидойи меҳнати маҳсулидир. Бироқ, шундай бир соҳа ходимлари борки, уларнинг меҳнатларининг ҳеч бир қиёси йўқ, улар – одамлар дардига дармон бўлувчи тиббиёт ходимларидир.

Иссиқ жон иситмасиз бўлмайди, дейди халқимиз. Ҳа, соғлигида муаммо бўлмаган, шифокорлар ҳузурига нажот истаб бормаган одамни топиш мушкул. Жони азобдаги одамга ёрдам бера олиш, уни дард исканжасидан қутқариш – чинакам фидойиликдир.

Туман Тиббиёт бирлашмасига қарашли шошилинч тиббий ёрдам бўлимида қарийб ўн йилдан бери жарроҳ-шифокор бўлиб ишлаб келаётган, шу давр мобайнида  улкан тажриба тўплаб, мураккаб жарроҳлик амалиётларини ҳам муваффақиятли адо этиб, эл олқишини олаётган Санжар Оллаберганов ҳам бутун салоҳиятини, иқтидорини касбига бағишлаганларнинг бири.

 У ўрта мактабни тугатгач, Тошкент Педиатрия тиббиёт олийгоҳининг Нукус филиалига ўқишга кирди. Олийгоҳни тугатиб, 1 йил муддат онколог-шифокор бўлиб ишлади ва соҳаси бўйича чуқурроқ билим олиш мақсадида Тошкент Тиббиёт олийгоҳида ординатурада жарроҳлик йўналиши бўйича таҳсил олди. 2011 йилдан бери туман Тиббиёт бирлашмасига қарашли шошилинч тиббий ёрдам бўлимида жарроҳ-шифокор. Касбига сидқидилдан ихлос қўйган йигит ўз устида ишлашдан, ўқиб-ўрганишдан эринмайди. Шу тариқа соҳага жорий этилаётган илғор технологияларни ҳам пухта ўрганди, нуфузли олийгоҳларда малака оширди ва ҳозирги кунда жарроҳлик амалиётларида янги технологияларни муваффақиятли қўлламоқда.

Бундай амалиётлар беморнинг тез ва асоратсиз соғайиб кетишида муҳим роль ўйнайди.

С.Оллабергановнинг бу касбга ихлос қўйиши бежиз эмас. У бутун умрини тиббиёт соҳасига бағишлаган тажрибали жарроҳ Фарҳод Оллабергановнинг икки ўғлининг каттаси. Оилада ота-она касбининг  нечоғлик масъулиятли, машаққатли  ва айни дамда шарафли эканлигини ҳам чуқур ҳис қилиб улғайган Санжар отасига муносиб издош бўлишга интилди.

Уларнинг оиласини шифокорлар оиласи, деб ҳам аташ мумкин. Чунки Фарҳод Оллабергановнинг Санжардан ташқари уч нафар қизи олий маълумотли шифокор бўлиб етишишган.

– Мен отамдаги ўта босиқлик, мулоҳазалилик ва касбга ихлос каби хислатларни ўзимда шакллантиришга доим ҳаракат қиламан. Чунки беморнинг аҳволига қараб муомала қилиш, унинг кўнглига йўл топа олиш жуда муҳим. Беморнинг инжиқликларини ҳам кўтаришга, соғайиб кетишига ишонтириб муолажа қилишга тўғри келади, – дейди Санжар кулиб.

– Шифокорликни танлаганингиздан афсусланган вақтларингиз ҳам бўладими?

– Афсусланмайман. Бироқ бизнинг бўлимга асосан, оғир аҳволдаги, шошилинч ёрдамга муҳтож беморлар олиб келинади. Уларни қисқа муддатда оёққа турғизиш қийин. Уларнинг нега дориларинг кор қилмаяпти, нега оғриқларим қолмаяпти, каби саволлари баъзан дилимни оғритади.

Шундай вақтларда ҳатто кексаликка қадам қўйганларида ҳам касбини ардоқлаб, ишлаб келаётган отамни ўйлайман. Бу менга далда беради.

Ҳа, ҳеч ким қай маконда, қай манзилда, қандай оилада дунёга келишини ўзи белгиламайди.

С.Оллабергановнинг толеи кулгани шуки, шифокорлар оиласида дунёга келди ва ўзининг ҳаёт йўллари ҳам қипчоқлик шифокор қиз Гулжаҳон  Обдалова билан боғланди. Улар 2012 йилда эзгу орзу-умидлар билан оила қуришди. Ҳозир бири-биридан ширин уч нафар фарзандларнинг ота-оналари бўлишди.

– Ҳам оила, ёш болалар билан иш қийинлик қилмайдими? – қизиқиб сўрайман Гулжаҳондан.

– Яқин кўмакчим – қайнонам бор, шунинг учун бамайлихотир ишлайман. Худога шукур, оиламиз тинч, аҳил, – дейди қувониб Гулжаҳон.

Туманимизда соғликни сақлаш соҳаси ривожига ўзларининг муносиб ҳиссаларини қўшиб келаётган оилавий шифокорларни касб байрамлари билан қутлаб, ишларида муваффақиятлар тилаб қоламиз.

Ойгул РАЖАБОВА.