КОНСТАНТИН МИХАЙЛОВИЧ ОГАЙ – УНИ ҲАММА КОСТЯ АКА, ДЕP ЭДИ
1935 йилда Приморье ўлкасида яшовчи оддий хонадонларнинг бирида ўғил фарзанд дунёга келди. Ота-оналари, албатта, фарзандининг яхши инсон бўлиб етишишини орзу қилиб дуо қилганлиги аниқ. Лекин ўғлоннинг келажакда олис Ўзбекистон диёрига келиб ўқиб, улғайиб катта бир туманга бош шифокор бўлиши ҳеч кимнинг етти ухлаб тушига ҳам кирган эмас. Ҳа, худди шундай бўлди ҳам. Тақдири азалдан инсон қочиб қутула олмайди деганларидек, Константин Михайлович Огайнинг ота-оналари тарихий сабаблар ва шарт-шароитлар билан Приморье ўлкасидан Ўзбекистоннинг Хоразм вилояти, Гурлан туманидаги “Сунде Хун” (собиқ “Коммунизм” жамоа хўжалиги ҳудуди) шоликорлик хўжалигига кўчиб келишади. Ёшгина Костя маҳаллий болалар билан тезда киришиб кетади. Умумтаълим мактабининг рус тилида ўқитиладиган синфида 10-синфни битириб чиқади. Мактабни аъло баҳоларга битирган зеҳнли бу йигит 1954 йилнинг ўзидаёқ олис Новосибирск Давлат Тиббиёт институтининг даволаш факультетига ўқишга киради. Орадан олти йил ўтиб, Константин Огай мазкур институтни имтиёзли диплом билан тугатган. Институт тақсимот ҳайъати унга ўзи ўсиб-улғайган олис Хоразм вилоятига ишга йўлланма берди. У ўзининг тиббиёт соҳасидаги илк иш фаолиятини Манғит шаҳридаги марказий касалхонада терапевт-шифокор бўлиб ишлашдан бошлади. Меҳнаткашлиги, ҳалол ва ростгўйлиги, ўз устида тинимсиз изланиши ҳамда беморларга ва атрофидагиларга хушмуомалалиги билан тезда меҳнат жамоасида, эл орасида обрў-эътиборга сазовор бўла бошлади.
Натижада Константин Михайловичдаги ўзига хос тадбиркорлик ва атрофдагилар билан муомала маданиятининг ниҳоятда юксаклиги, ҳар бир масаланинг ечимини топиш борасидаги одилона илмий ёндашиш хусусиятларини ҳисобга олиб, туман раҳбарияти улкан жамоанинг бош шифокори ўринбосари лавозимига тайинлашди.
Унинг қўлидан даво топганлар сони эса кундан-кун ошиб, аҳоли орасида катта обрў қозонди. 1970 йилга келиб Константин Михайлович биринчи тоифали терапевт даражасига эришди. Уни касбдошлари, айниқса, амударёликлар ўзларига яқин олиб Костя ака, деб чақирадиган бўлишди.
Михайловичнинг касбий салоҳияти 1975 йилда Давлат аттестация ҳайъати томонидан олий тоифали терапевт мақомига лойиқ деб топилди. Шу тариқа у ҳақиқий ўзбек фарзанди, манғитлик бўлиб қолди, бу рост гап. 1978 йилда Константин Михайлович Огайга “Қорақалпоғистон АССPда хизмат кўрсатган шифокор” Фахрий унвони берилди. Бу юксак мукофот инсон меҳнатининг қадрланиши ва миллатлараро ўзаро тинч-тотувликнинг, қолаверса, соғлиқни сақлаш тизимида фидойилик қилаётган илғор кадрлар меҳнатининг давлат томонидан муносиб баҳоланиши эди.
Биз ушбу мақоламизда Костя аканинг даволовчи шифокор сифатида жонкуярлик кўрсатиб ишлагани, раҳбар сифатидаги ташкилотчилик қобилияти, бой билими, жамоатчиликнинг ҳурматига сазовор бўлган кўп қиррали фаолиятини ёритиш баробарида у кишидаги инсоний фазилатлар нақадар юксак бўлганини алоҳида эътироф этишни лозим топдик. У ўз ҳузурига илинж ва ишонч билан келган инсонларнинг кўнглига далда бериб, соғайиб кетишига ишонтира олиш қобилиятига эга шифокор эди.
Умр – оқар дарё. Ёруғ дунёга келибмизки, унинг сўнгги манзили борлиги барчамизга аён. Лекин бу лаҳзани Яратганнинг ўзидан бошқа ҳеч ким билмайди...
Модомики, шундай экан, орамизда Константин Михайловичдек эл эъзозида бўлган инсонларни эслаб, Аллоҳга илтижо қиламизки, уларнинг қабрлари нурга тўлсин!
Қодирберган хожи ЖУМАМУPОД ўғли.
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
