АБАДИЙ ҚАРЗ

(БИРИНЧИ УСТОЗИМ МАРЯШ АБДУЛЛАЕВА ҲАМДА БАРЧА ЎҚИТУВЧИ ВА МУРАББИЙЛАРГА БАҒИШЛАЙМАН)

Қаҳратон қиш эди, тизза бўйи қор,
Ташқарида совуқ, бўрон таҳдиди.
Бир қадам олдинга юрмоқлик душвор,
Ер-осмон ораси рутубат эди.

Ўша кун эсимдан чиқмайди ҳамон,
Оёқ-қўлим музлаб дарсга борганим.
Мактаб ҳовлисида бетоқат, гирён,
Кутиб олган эди Маряш муаллим.

"А", "Б" синфлардан мен ва бир бола,
Мактабга борибмиз бўронни енгиб.
Юрагида меҳр, муҳаббат тўла,
Дарс ўтди ўша кун устоз берилиб.

Дарслар тугагач, устоз эркалаб,
Бошимни меҳр-ла силаб қўйдилар.
Гоҳида опичлаб, гоҳо етаклаб,
Ҳатто уйимизга элтиб қўйдилар.

Мурғак бола эдим бир норасида,
Энди алифбени ўрганаётган.
Илм-у ирфон қасри остонасидан,
Устозга эргашиб одимлаётган.

Улғайиб, англадим мактаб бағрида,
Матонат, жасорат, меҳр — бари бор.
Азиз устозларнинг елка яғрида,
Буюк келажакнинг юки устувор.

Мен нечун эсладим бўронли кундан,
Умримга етгулик ибрат олганим.
Ўша кун ўзига меҳр-у саботдан,
Ҳайкал қўйган эди Маряш муаллим.

Кўзин қароғида асраб-авайлаб,
Орзу-умидларга қанот бўлган у.
Ҳар битта шогирдин парвозга шайлаб,
Сабр-у матонатдан сабоқ берган у.

Бундайин фазилат устозларга хос,
Улардадир кенглик, ширин такаллум.
Шогирди қоқилиб кетганда бехос,
Энг аввал елкасин тутгай муаллим!

Шунчалар мукаррам, шунчалар азиз,
Ота-онамиздай юракка яқин.
Инсоният учун абадий қарз,
Адо этмоқ мушкул аларнинг ҳақин!

РОБИЯ ЙЎЛДОШЕВА.