Vatanga taʼzim

Uydan yiroq ketsam, dil toʻla sogʻinch,

Koʻz oldimdan oʻtar hovli, chorbogʻim.

Shirin xayollarim qalbimga ovunch,

Kuzatib turganday dala, qir, togʻim.

Mehrin toʻkib turar ahli mahalla,

Otamni bilganlar poylashib yoʻlim.

Onamni bilganlar har sahar palla,

Umr-u davlatimga tilashar toʻzim.

Kel, deya bagʻrini ochaveradi,

Biri qozoq, biri qoraqalpogʻim.

Oqibat nurini sochaveradi,

Bir yuz-u qirq tilli urugʻ-aymogʻim.

Safardan qaytaman koʻngilim toshib,

Garmsel shamoli silaydi yuzim.

Sogʻinch epkinlari bilan qorishib,

Yoʻllar olqishlaydi har bosgan izim.

Amudan taralar bir ajib ifor,

Shunchalar muattar, shunchalar azim.

Unda ona zamin – tuproq tafti bor,

Shu qutlugʻ zaminga qilaman taʼzim.

Bu zamin oʻzligim anglatgan makon –

Qadrim ulugʻlagan mardona soʻzim.

Ota uyim mening! Mangu navqiron –

Ona Yurt! Fidoyi qizingman oʻzim!

Toki yashar ekan oʻzbaki soʻzim,

Orzular ulgʻayar, bilmagay toʻzim.

Istiqlol nafasi gurkirab turgan,

Ona Yurt! Men senga qilaman taʼzim!

Elim, deb evrilgan baland koʻkraklar,

Zoti ulugʻ, toza palaklar haqqi.

Bugunga yetmagan qatagʻon dillar,

Hurlik, deb jon bergan yuraklar haqqi:

Vatan! Jonim mening, o tengsiz mardim –

Imkonlari ulugʻ Oʻzbegim – Oʻzim!

Oʻgʻloni Alpomish, qizlari Barchin,

Ona yurt! Men senga qilaman taʼzim!

Robiya YOʻLDOShEVA