BAHOR KELDI SIZNI SOʻROQLAB

Dunyo xalqlarini lol etganda Soʻz,

Sadoqat malagin tinglaganda Dil.

Minbarga qadaldi necha milyon koʻz,

Jasorat poyiga toʻkildi koʻngil.

Oʻzbek shoirasi irod etgan dam,

Zulmatlar qaʼriga nur sochdi ashʼor.

Kamalak ranglarga chulgʻanib olam,

Muzlagan dillarda gulladi bahor.

Hijronning yoʻlida tongday balqidi,

Matonat izmiga topshirib oʻzni.

Shoir zabonida VAFO talqini

Tabarruk ayladi muqaddas Soʻzni.

Bir soʻzki, taftidan erib ketdi qor,

Koʻngillar koʻngilni quchdi yaraqlab.

Shoir yuragida togʻdayin viqor–

"Tabassum oʻrnida kuldi charaqlab!”

Suyish kerak boʻlsa, jondayin suydi,

Yurakda ilohiy muhabbat bilan.

Hatto hijronda ham bir baxtni tuydi,

Sabrga bosh qoʻyib Sadoqat bilan.

Toʻrt faslni ham bahorday quchdi,

Qahraton qishlarning qahrini tilib.

Boʻronlar zabtiga qasdma-qasd uchdi,

Armonlar togʻiga chechaklar ilib.

Bahorday oshiqdi gullamoq uchun,

Toshlarning bagʻriga bagʻrini qoʻyib.

Otash yuragida uygʻondi ochun –

Shoirning koʻksiga koʻksini qoʻyib.

Hayot davom etar, hayot bu – Bahor,

Har gal qaytib kelar Oʻzbekistonga.

Chunki bu zaminda ulugʻ Bayot bor –

Ifor sochib turar jumla jahonga.

Samolar koʻksida turnalar sasi,

Oʻrikzor bogʻlarda ajib sinoat.

Ona tabiatning ajib tuhfasi –

Novdalar hayotni etar qiroat!

Birinchi mart tonggi otmoqda. Sokin,

Majnuntollar turar sochin taroqlab.

Kurtaklar shoirning takrorlab otin,

Yana bahor keldi tongda! Soʻroqlab...

Yana boshlanadi chamanlar sayli,

Qizib boraverar mushoira - bahs.

Har dilda sheʼr ishqi, sheʼriyat mayli,

Istiqlol nazmidan soʻylaguvchi dars.

Robiya, qaragin, Vatanda bayram,

Joʻr boʻlgin Sadoqat madhiyasiga.

Sheʼriyat mulkida jahoniy Sanam –

Taʼzim qil, oʻzbekning Zulfiyasiga!

Robiya YOʻLDOShEVA

(Foto - OʻzA)