BIR BÖLAK SARIYoĞ
Yölak böylab ketar ekanman, yöl böyidagi paxsa devorning yölak tarafiga nok daraxtining şoxlari ğarq pişgan mevalarini kötarolmay, egilib turganiga közim tuşdi. Röparamda kelayotgan kelinçakni naşvatilarning xuşböy hidi öziga tortdimi yoki kelinçak vujudidagi dunyoga kelişiga sanoqli oylar qolgan jajjigina mehmonning istagini sezdimi, beixtiyor qöllarini egilgan şoxdagi noklarga uzatdi. Şoşilgança, noklarning birini hidladi. Birini şoxdan uzib sumkasiga soldi.
Yoşgina kelinçakni çetdan kuzatib borar ekanman, xayolga toldim. Bir xayolim: "Ha mayli, bu ayol boşqoronğiga öxşaydi, farzandini eson-omon bağriga olsin-u, farzandi insof-u diyonatli, yaxşi inson bölib ulğaysin", desa, bir xayolim:
"Eh, kelinçak şu işini xato qildi. Hali tuğilmagan bolasiga birovning haqqini yegizdi, endi uning bolasidan diyonatli inson çiqarmikan", – deydi.
Qiziq, inson hali dunyoga kelmay turib uning nafsi yaralar ekan-da! Demak, nafs insondan oldinroq tuğilib, uning sönggi nafasigaça hamroh böladi. Çorak asr yaşab anglaganim, insoniyat qançalar tökis, bekam-köst yaşagani sayin nafs uni iskanjaga olaveradi. Oqibatda isrofgarçilik, manmanlik, noşukurlik kabi illatlarga giriftor qiladi. “Oç közni tuproq töldirar”, degan maqol balki şunga aytilgandir.
Alqissa, odamzot bunday illatlarga duç kelmaslik uçun qanoatni, tarbiyani bolaligidan özida şakllantirişi kerak. Yuqoridagi voqea sabab, bolaligim yodimga tuşdi. Bolaligimda onajonim har kuni ertalab jigarlarimga va menga bir bölakdan sariyoğ kesib, çoy bilan oldimizga qöyar edilar. Har birimiz özimizga tegişli sariyoğni tanovul qilardik. Bir-birimiznikiga sira köz olaytirmasdik. U paytlar hali akalarim yoş, rözğorning zalvorli yuki birgina dadamning böynida bölganligi uçun birovdan oldin, birovdan keyin, deganlaridek kamtarona hayot keçirganmiz. Ana şunday kunlarning birida biz har kuni tanovul qiladigan sariyoğdan atigi bir bölak qolibdi. Piyoladagi çoyni höplar ekanman, jigarlarim sariyoğni men tomonga itaradi, men esa ular tomon. Oxiri onajonim sönggi bölak sariyoğni bizga teng taqsimlar ekan:
-Bolalarim, kelajakda qanday hayot keçirişingizdan qatʼiy nazar, doimo mana şunday oğzibirçilikda böling. Bir-biringizga mehr-oqibatli böling. Qanoatli böling, – degan edilar.
Mana, oradan qança yillar ötdi. Qança suvlar oqib ötdi. Biz ulğaydik. Fikrimiz ham ulğaydi. Oilamiz ham. Endi hayot özgardi. Sodda qilib aytganda, dasturxon töla noz-neʼmat, muzlatgiç töla yegulik. Ammo, dunyo neʼmatlari jam bölganda ham bolaligimdagi öşa bir bölak sariyoğga teng kelolmaydi. Uning örnini bosolmaydi. Çunki öşa bir bölak sariyoğ men uçun şunçaki nafsni qondiruvçi mahsulot emas, hayotimga kirib kelgan bir bölak QANOAT, bir bölak OQIBAT edi...
Aziza MADRAHIMOVA.

▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶