SASSIZ TUYFULAR
(Qahramon tilidan)
Hayot xuddi fortepiano kabi. Oq va qora klavişlar bizning umr yöllarimiz. Tiriklik musiqasi yangraşi bilan biz ularning ikkalasini ham bosib körişimizga töğri keladi. Hayotda şunday insonlar borki, ular yulduzlarga öxşaydi. Qoronğu tuşişi bilan eng birinçi ular körina boşlaydi. Men şunday insonlar toifasiga birinçi bölib, onalarni misol qilgan bölardim. Yana bilmadim. Balki mening ötmiş varaqalarimdagi keçinmalar faqat şu inson bilan boğliq bölganigami? Otasiz ulğayiş – azob. Agarda u tirik böla turib, sening har kuni kutişingni bila turib kelmasa, undan ham azob. U kişi bizni taşlab ketganida gödak edim. Mana hozir ön oltidaman. Esimni tanibmanki, onam yonimda. Otamning boşqasi bilan turmuş qurişiga sababçi men. Negaki, mening öğil farzand bölişimni istagan ekan, buning ustiga tuğma soqovman. Bunday bolani parvariş qiliş kimga ham yoqadi deysiz?
Vaqtlar ötdi. Onam uy-rözğor taşvişi bilan tinim bilmasdi. Erta-yu keç işlardi. Bu orada onamning ham soğligi yomonlaşa boşladi. U kişi mendan berkitib , sezdirmaslik uçun yaşirinib dori içardi. Lekin men buni bilaman… Körsam ham ayta olmayman. Qarindoşlar ham çetda qarab turmadi. Qölidan kelganlar yordam berişdi.
Onam böş vaqtlari böldi degunça tikuvçilik qilar, menga örgatişga harakat qilardi. Közlari xiralaşgani bois ignaga ip ötkazişga qiynalardi. Şuning uçun bu iş mening zimmamda edi. Oyim har safar ip ötkazganimdan keyin “rahmat, qizim” deydi. Közimga yoş keladi. Nahotki men u insonga şunça mehnatlari, mehrlari evaziga bir marta rahmat ayta olmasam? Şu kabi xayollar öyga toldiradi...
Hayot davom etaveradi.
Yana öşa tikuv maşinasi ovozi, yana öşa jimlik...
Sevara Ismoilova, QDU talabasi.

▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶