Navroʻz madhi

Hutning qahri sindi, koʻz yoshi chak-chak,
Tomchilar hamaldan boʻldi zoʻr darak.
Samoda qushlarning karvoni lak-lak,
Oftobroʻyalarda unib boychechak –
Vodiylar nafasin ufurdi falak.

Yer-osmon birlashdi. Ajib tantana:
Turnalar argʻimchoq soldilar yana.
 Sabolar bazmiga chulgʻangan dala,
Qirlarning bagʻrida qadim anʼana –
Vatanda boshlandi sayli sumalak.

Togʻlarning manglayin silab, terlatib,
Quyosh hamal kirdi yerni yayratib.
Oppoq bulutlarning jilovin tortib,
Abri naysonlarni bir-bir tebratib,
Bogʻlarni uygʻotdi momoguldirak.

Osmon yoyin tortdi, rang boʻldi talash,
Nurli paykonlarin yoʻlladi Quyosh.
Yashil boʻrkin kiygan togʻlarga tutash,
Qirlarning bagʻrida moʻʼjiza, otash –
Zaminga singidi zarrin kamalak.

Ziroat fasliga qoʻyib xush qadam,
Mehnat maydoniga chogʻlandi el ham.
“Yashil yillik” zavqi dilda mujassam,
Gul ekib, shodlandi bolajonlar ham,
Orzu osmonlarin quchganda varrak.

Anov kengliklarga boqdim. Ajoyib!
Maysalar shivirin tuydim. Gʻaroyib!
Tonggi shabnamlarga yuzini chayib,
Kurtaklar uygʻondi mayin jilmayib,
Chamanlar bagʻriga talpindi yurak.

Eh-he-hey, koʻpkari! Yangradi chorlov,
Oʻrtaga tikildi oriyat – yalov!
Qatʼiyati baland, otlari asov,
Mardlar maydon tushdi qalblari olov,
Halollik bahsiga yor boʻldi tilak.

Yuraklarni quchdi eng ulugʻ niyat:
Vatanga yor boʻlgay ERK va HURRIYaT.
Xalq topgay saodat, tinchlik, ofiyat,
Shundadir kuch-qudrat va salohiyat,
Inson qadri bilan yorugʻ kelajak.

Toʻrt tomonga boqdim, quyosh jilvasi,
Tillardan tushmaydi Navroʻz shevasi.
Choʻpon-choʻliqlarning oʻtov – kulbasi,
Soʻlim havolarning goʻzal qalʼasi –
Ajib ifor sochdi suluv naʼmatak.

Suvlar karvoniga tikilaman jim,
Goh sokin, goh asov oqadi Jayxun.
Yulduzlar tilini bilgan munajjim,
Daryoga kelganda izlar mutarjim –
Amu qumloqlarga singar jonsarak...

Shu Vatan meniki. Bepoyon qumzor –
Bagʻri maʼdanlarga toʻla, maftunkor.
Ming turli giyohi dillarga mador,
Navroʻz tashrifidan etib iftixor,
Shodlana koʻk terdim men etak-etak.

Soʻngra ashʼor bitdim. Xush kelding, Navroʻz!
Oʻzingdadir tenglik, senda rizq-u roʻz.
Hazrat Navoiydan ayladim dilsoʻz:
– Robiya, tun-kuning Qadr ila Navroʻz!
Koʻzlarimga surma yoʻl-u yoʻlaklar!

Robiya YOʻLDOShEVA.