IZTIROB

Baʼzan hayotda birovni xursand qilamiz, qanday ishi tushsa, qoʻlimizdan kelgancha yordam beramiz, lekin oʻzimiz shunday ahvolga tushganimizda yaqin insonlarimiz bizdan yiroqlasha boshlaganday tuyuladi. Balki odam yolgʻiz qolsa, ogʻir vaziyatdan oʻzi chiqib ketar, har holda bardoshli inson uchun hayot tashvishlari hech narsa emas. Baribir inson kimningdir mehriga, kimningdir maslahatiga muhtoj boʻlarkan. Mana, oʻzimdan qiyos, men kuchliman, men taslim boʻlmayman, deb oʻylardim har doim. Lekin shunday vaziyatlar keladiki, odam oʻzini boshqarolmay, ogʻir vaziyatga tushib qolarkan. Nega insonlar sen yaxshi muomalada boʻlganing sari senga yomon munosabatda boʻlishadi, nima sababdan? Shu savolni oʻzimga har doim beraman, afsuski toʻla javob topolmayman.

Mening yaqin dugonam bor edi. U bilan doim yaxshi muomalada boʻlar, kayfiyati boʻlmasa, uni xursand qilishga harakat qilardim. U mendan judayam koʻngli toʻq edi, chunki uni tushunardim, qanday vaziyat boʻlsa ham u bilan birga boʻlardim. Har bir qilmoqchi boʻlgan ishimizni maslahatlashib qilardik. Lekin bizning doʻstligimizni koʻrolmaydigan insonlar borligini bildim.

Ular bizni boshqalar orqali bir-birimizdan pinhona oʻzimizga yomonlashga oʻtishdi. Ikkimiz ham hayron boʻldik: Nahotki... Va birimiz-birimizni pinhona sinashga oʻtdik. Sinovlar bizni charchatdi. Va oqibatda urishib qoldik..

Koʻrdingizmi, yomonlar niyatiga yetishdi, ikki dugonani ajratishdi. Biz to haqiqatni anglagunimizcha, oradan oylar oʻtib ketdi. Haqiqatni anglab yetganimizda koʻngillarimiz singan, singan koʻngillarni qayta tiklash esa ogʻir edi. Endi biz ikki dugona yomonlarga ishongan kunimizga laʼnatlar oʻqiymiz. Koʻngilda esa ogʻir iztirob: “Nega ishondim? Nega... ning dilini ogʻritdim?”

Azizlar, atrofingizga shodon boqing, sizga mehr nuri bilan boqqan nigohlarga mehr bering. Zero, mehr inson yuragidagi ogʻir iztirob yukini aritguvchidir.

Zebo DAMIROVA,

QDU Jurnalistlika fakulteti talabasi.