U HAYoTNI SEVARDI...

Nilufar... Men uni yaxshi koʻrardim. Kamtarligi, teran mushohadasi, baʼzan qaynoq qalb ila toʻlqinlanib soʻzlashlari, hatto odmigina kiyinishlari uning ziynati edi. Shifokor boʻlish orzusi bilan yashardi Nilufargina...

Ana shu orzu oddiy qishloq qizini Amudaryo akademik litseyining tabiiy fanlar yoʻnalishida oʻqishga yetakladi. Aʼlochi, intiluvchan, qalbi maʼnan boy edi uning.

Nilufar sheʼriyat shaydosi edi. Koʻnglida junbushga kelgan goʻzal tuygʻularini sohir  satrlarga joylardi. Sheʼrlarini oshiqib-shoshib tahririyat eshigidan hatlab olib kelmasdi. Lekin har gal Akademik litseyda qandaydir tadbirlarga borib qolganimizda iymanibgina sheʼrlarini koʻrsatardi. Baʼzi havaskorlarga oʻxshab: "sheʼrimni gazetada chiqarib bering”, – demasdi u. Sekingina, uyalibgina: "yozganlarim qanaqa ekan?”, – derdi.

Nilufarning yozganlari... Oʻzi kabi oddiy, oʻzi kabi kamsuqum, Nilufarginaning  oʻziday hokisor, goʻzal, rangin. Hayotni, tengqurlarini kuzatib, oʻz tasavvur dunyosida yashab, ijodda oʻz yoʻlini topishga intilayotgan qizning betakror fikrlari, goʻzal qarashlari kishini oʻylashga undaydigan xulosalari bor edi...

Afsus... Nilufarni, guldayin yashnab, ijod maydoniga oʻz ovozi, oʻz fikri bilan kirib kelayotgan shoirqalb malakni beshafqat oʻlim juda erta hayotdan olib ketdi. Yakka-yu yagona Nilufaridan ajralgan ota-ona, sinfxonalarida boʻsh partaga tikilib-tikilib boʻzlayotgan doʻstlar, shoirqalb Nilufarginaning biyron tillaridan bir latif sheʼr eshitmoqqa mushtoq boʻlib, uning ovozini qoʻmsagan ijodkor yoshlar yuragi ayriliqdan ezgin.

Nachora, Allohning irodasi bu. Nilufar Sobirova endi uni yaxshi bilganlarning, yaxshi koʻrganlarning, sheʼriyat muxlislarining qalblarida, xotiralarida yashaydi. Biz esa Allohdan hur boʻlib ketgan hur qizimiz Nilufar Sobirovaning oxirati obod boʻlmogʻini tilaymiz.

Robiya YOʻLDOShEVA.