“TINÇLIK UÇUN KURAŞIB, NIYaTIMIZGA YeTDIK”
Inson to hayot ekan, nafaqat özi, balki oilasi, yon-atrofidagilar va butun jamiyatga özini daxldor, deb biladi, yurt tinçligi, osoyiştaligi va farovonligiga hissa qöşişdek ezgu niyat bilan yaşaydi.
Ikkinçi jahon uruşi boşlangan vaqtda özbekistonlik barça işga yaroqli erkaklarni qöliga qurol olib, Vatan himoyasi uçun, butun insoniyatni faşizm balosidan asraş uçun hayot-mamot janglariga kirişga undagan tuyğu ham şu bölsa kerak. Sobiq ittifoq hududiga xiyonatkorona bostirib kirgan duşmanlar bilan bölgan janglar beayov, beomon bölmadi.
Oramizda öşa qirğinbarot uruşdagi ğalabaga munosib hissa qöşib kelib, mamlakatimizning bugungidek tinç va farovon bölişida ham xizmat qilib, ayni kunda davlatimizning, el-yurtning, oila aʼzolarining eʼtiborida, eʼzozida yaşayotgan nuroniy keksalarimizning borligi har birimizni quvontiradi.
9-may – Xotira va qadrlaş kuni munosabati bilan ularning xonadonida bölib, suhbatlaşdik.
Rajab Kazakov, "Döstlik” mahallasidan:
- Ikkinçi jahon uruşida qozonilgan buyuk ğalabaga bu yil 71-yil bölayapti. Men ayni kuç-ğayratga tölgan yigit yoşimda hayot-mamot janglarida qatnaşib, ğalabaga öz hissamni qöşdim. Badanimga tekkan öq asoratlari tufayli 71-yildan beri soğliğimda muammolar bilan yaşayman. Biroq, afsuslanmayman. Çunki köplab yöqotişlar evaziga bölsada, duşmanni tor-mor qilib, nafaqat öz Vatanimizni, balki butun insoniyatni faşizm balosidan asrab qoldik.
Mamlakatimizda uruş faxriylariga, keksalarga, mehnat fronti faxriylariga körsatilayotgan hurmat-ehtiromlardan boşimiz kökka yetadi. Holimizdan doimo xabardor bölib, zarur paytda yordamga şay turgan tibbiyot xodimlaridan ham çeksiz minnatdormiz. Keksalarini aziz tutgan, eʼzozlagan yurtimizga köz tegmagay!
Sobir NURULLAYeV, Navoiy nomli mahalladan:

- Men uruşga ketganimda 18 yaşar yigit edim. Radioda beriladigan eşittirişlar orqali uruş xabarlarini eşitib, yuragimizni vahm bosib borardi.
Şunday tahlikali kunlar mening könglimda tezroq uruşga borsam, duşman bilan olişsam, degan niyatni tobora avj oldirardi. Bu niyatim 1942-yilning köklamida amalga oşdi. Ollombergan Örozoqov, Sobir Bobojonov, Davlatboy Bobojonov degan yigitlar bilan Manğit tumanidan çaqirilgan saf-saf yigitlar birga yölga tuşdik. Hali hozirgaça aniq eslayman, öşa vaqtda heç kimning könglida qörquv yo öz jonini asraş degan öy yöq edi, sidqidildan duşman bilan olişamiz, yengamiz deb niyat qilgan edik. Niyatimizga yetdik. Xudoga şukur, mana rohatini körib yaşayapmiz.
Har yili 9-may kuni xonadonimizda bayram bölib ketadi. Qarindoşlar, qöşnilar, farzandlarim, nevara, çevaralarim, butun el qutlagani çiqadi, doim holimdan xabar olib turadi. Ularning mehridan, ğamxörligidan kuç olib, 93 yoşimda ham bardam, baquvvat yuribman. Baliq ovlaş eng sevimli maşğulotim, yana velosiped haydaşni yaxşi köraman. Velosipedda ravon köçalarda sayr qiliş, baxtiyor odamlar bilan salomlaşib, omonlik söraşiş qanday yaxşi! Şu maşğulotlar bilan soğligimni asrayman.
Rajab EŞMONOV, "Xolimbeg” ovulidan:

- Men uruşga 1942-yil 20-iyunda Manğit bozori oldidan jönagan edim. Tumonat odam yiğilgan. Şunda bir harbiyça kiyingan yigit oldinga çiqib, çaqiriluvçilarning ism-familiyalarini öqidi va aravalarga mining, dedi. Aravada Gurlangaça, Gurlandan paroxodda Çorjöyga, keyin poyezdda Saratovga borib tuşdik. Tört oylik harbiy tayyorgarlikdan söng 1-Ukraina fronti tarkibidagi qismlardan biriga kelib tuşdik va jangga kirdik.
Jang manzaralarini eslaşning özi oğir. Lekin heç kim nolimas, suvsadim, oçqadim demas, fikru yodimiz tuproğimizdan duşmanni haydab çiqarişda edi. Şu yilning dekabri oxirlarida bir kuni uyqudan uyğonganday bölib közimni oçdim. Qarasam, jang maydoni emas, gospitaldaman. Şundagina oğir yaralanganimni, bir neça kun şu yerda behuş yotganimni angladim. Jarohatim oğir va köpligi sababli şu yerda bir yil davolandim va 1943-yil dekabrning oxirida uyimga qaytdim. Yarador bölib qaytib, duşman bilan ğalabagaça olişa olmaganim könglimda armon bölib qaytgandim. Kelib, 17-sonli maktabning yuqori sinf öquvçilariga boşlanğiç harbiy taʼlimdan dars berdim, yurtimiz öğlonlari könglida Vatan himoyasi uçun qalqon bölişdek muqaddas tuyğuni tarbiyalaşga harakat qildim. Keyinçalik xöjalikda zootexnik, brigada boşliği bölib işladim. Xudoga şukur, bugungi dorilomon kunlarga yetdik.
Rajab Yusupov, Qiliçboy ovulidan:

- Men uruşga 1942-yilda ketib, bir yarim yilça olovli söqmoqlarda keçgan davrlarimni eslasam, bugungiday dorilomon, tökin-soçin, farovon kunlar uçun faxrdan könglim tölib ketadi. Biz körgan jabr, uqubatlarni, uruşni endigi avlodlar körmagay, deb yaratgandan tinimsiz tilayman. Ilohim, endi butun yer yuzida tinçlik bölsin!
Biz ovuldoş döstlar Hayitboy Omonov, Boltaboy Matirzayevlar uruşga birga otlanganmiz. Xudoga şukur, uruşdan omon elga qaytiş uçovimizga ham nasib etdi.
Men 1943-yil oxirida yarador bölib qaytib keldim. Kelgaç, yarimjonman demay, sobiq M.Gorkiy nomli sovxozda işçi, tabelçi bölib işladim. Töqqiz öğil, 2 qizning otasi böldim. Hozir 60 dan ziyod nevara, 20 dan ziyod çevaram bor. Atrofimda ota-ota, deb çuğurlaşib yurganlarida ularning baxtiyorligini, ğam-taşvişsiz yaşayotganini körib, quvonçim içimga siğmaydi. Ilohim yurtimizning tinçligi, osoyiştaligi boqiy bölsin, deyman!
Suhbatni Oygul RAJABOVA yozib oldi.

▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶