“БОPИ ЭЛГА ЯХШИЛИҒ ҚИЛҒИЛКИ...”

Ҳозирги даврда юртдошларимиз орасида бир-бировга мурувват кўрсатиш, яхшилик қилиш каби хислатларнинг камайиб бораётгани ҳақидаги гап-сўзлар тез-тез айтиладиган бўлди. Аслида яхшилик ўзига нисбатан қилинишини ҳамма истайдиган, бироқ бошқага нисбатан қилиниши осон бўлмайдиган фазилатдир. Ахир: “Ўзингнинг кўнглингни қолдирмай ўзганинг кўнглини тополмайсан”, деган ҳикмат бекор айтилмаган-ку.

Бунга мисол тариқасида ўтган йил кузда рўй берган бир воқеани айтиб берсак бўлади. Яқин кишиларимиздан бирининг фарзанди оиласи билан Нукус-Беруний йўлида автоҳалокатга учрайди. Кутилмаганда бўлган даҳшатли ҳодисадан ўзларига келолмай турган пайтда шу йўлдан ўз ишлари билан бораётган қипчоқлик икки йигит дарҳол машиналаридан тушиб ёрдамга шошилишади. Уларни болалари билан машинадан чиқариб олишиб, зарур ёрдам кўрсатганларидан кейин ўз машиналарида Амударё тумани шифохонасига олиб келишади.

Бу йигитларнинг тезкор ҳаракатлари туфайли бир оила бахтсиз ҳодиса сабабли юз бериши мумкин бўлган асоратларсиз соғайиб, ҳозирда Элликқалъа туманида ҳаёт кечиришмоқда.

Инсон, албатта, жамият ичидагина инсонлигини тўлақонли ҳис қилади ҳамда намоён этади. Инсонларнинг ҳаёти ҳамиша бир-бирлари билан боғлиқ ҳолда кечади – кимларнингдир маънавий ёки моддий ёрдамига муҳтож бўлади, баъзида эса ўзи ёрдамчига айланади. Ана шулар орқали инсоннинг ўзлиги, қадр-қиммати намоён бўлади. Кунларнинг бирида Ан-Навос ибн Самъон (р.а.) келиб Pасулуллоҳ (с.а.в)дан яхшилик ҳақида сўради.

Pасулуллоҳ: “Яхшилик ҳусни хулқдир”, дедилар. (Термизий ривояти)

Уламолар ҳам: “Яхшилик шундай амалки, агар инсон уни қилса қалбига хурсандчилик киради, ўзи қилган ишидан мамнун бўлади”, деб таъкидлаганлар.

Ана шу мададкор қипчоқлик йигитларга (бирининг оти Абдулла экан) нисбатан миннатдорчилик ҳисси қалбимизда тўлқинланиб турган пайтда яхшилик нима-ю, яхши инсон ким деган мавзуда фикр юритиб кўрсак барчамиз учун фойдадан холи бўлмас.

Аввало буларнинг ҳаммаси Аллоҳ таолонинг каломи –Қуръонда ва пайғамбаримиз Муҳаммад алайҳиссаломнинг ҳадисларида мукаммал баён қилинган.

Аллоҳ таоло бир оятида: ”Ўзингиз суйган нарсадан нафақа қилмагунингизча ҳаргиз яхшиликка эриша олмайсиз. Нимани нафақа қилганингизни Аллоҳ таоло билгувчидир”, деб марҳамат қилади. (Оли Имрон, 92-оят).

Демак, яхшилик фақат мол-дунё билан ўлчанмайди, балки уни амалга ошириш йўллари кўп. Инсонларга манфаат келтирадиган ва фойдали бўлган барча ишлар яхшиликдир.

Бир донишманд: “Совға қилиш учун энг қимматли нарса – вақтингдир, чунки уни ҳеч қачон қайтариб бўлмайди”, деган экан. Ўз ишлари билан шошилиб бораётган ўша қипчоқлик икки йигит ҳам ўз манфаатларидан кечиб, вақтларини сарфлаб, қийин аҳволда қолган нотаниш йўловчиларга ёрдам берган эканлар, бу жуда олийжаноблик, ўрнак олишга арзигулик яхшилик – совға эмасми?! Холисона айтганда ҳар бир яхшиликка хос бўлган фикр ёки ҳаракат ўз рағбатини топмоғи лозим. Шу сабабли ўз миннатдорчилигимизни билдирмоқ учун ўша йигитларни излаб Амударёнинг ўнг қирғоғига ўтиб, Бештом маҳалласидаги 8-овулдан бу халоскор йигитларни излаб топдик. Лекин улар ўзларининг ёрдами беғараз эканлигини айтиб,уларнинг ўрнида ким бўлганда ҳам худди шундай қилган бўлишарди дейишиб, ҳар қандай мукофотни рад этишди, ҳатто ўзларининг исмларини келтиришимизни ҳам исташмади.

“Яхшилик қил-у уни дарёга ташла – балиқ билади, балиқ билмаса Холиқ билади”, деган ҳикмат бор, шунга амал қилган ҳолда бу йигитларга ўз миннатдорчилигимизни билдириш билан бирга Аллоҳ таолодан уларга ҳамиша мададкор бўлишини тилаб қоламиз.

Пайғамбаримиз Муҳаммад алайҳиссалом айтганларидек, яхшиликка калит, ёмонликка қулф бўлиб, Аллоҳ таолонинг раҳмати ва жаннатига эришадиган ҳақиқий мўмини комил бўлиб яшамоқлигимизни Pоббимиз барчамизга осон қилсин. Яратган ҳаммамизни яхшилик қилгувчилардан қилсин. Биздан фақат яхшиликлар қолмоғини ва бир-бирларимизга меҳрли, оқибатли, шафқатли бўлмоғимизни насиб айласин.

Ўзимиз ҳам доимо ёрдамга шай бўлайлик, керак пайтда Ҳақнинг ўзи халоскор фаришталардай, худди ўша икки йигитни дуч қилганидай инсонларни юборавергай деган тилак эса ҳамиша қалбимизда муқим.

Буюк бобокалонимиз Бобур мирзо васият қилганидай:

“Бори элга яхшилик қилғилки, мундин яхши йўқ – Ким, дегайлар даҳр аро қолди фалондин яхшилиғ!”.

Аҳмад Нафасов.