ЭР ЙИГИТДАН ЖАСОРАТ ҚОЛАР...

1942 йил июнь ойи ўрталарида ҳозирги "Чойкўл” овулидаги "Тоза қалъа” маҳалласида яшовчи Йўлдош Ортиқбоев ва унинг тенгқур дўстлари ҳам урушга отланишди. Жангчилар тушган пароход ва унга тиркалган одам тўла баржалар Амударё орқали Орол денгизи томон йўл олди. Йўл-йўлакай Нукус шаҳри рўпарасидаги дарё причалидан яна бир неча пароходлар қўшилиб, Мўйноқ порт шаҳрига тезроқ етиб олиш учун мазкур пароходлар карвони тўла қувватдаги тезликни оширганича, шошилинч борарди. У ерда бўлғуси ёш жангчиларни махсус денгиз пароход кемалари кутиб турарди. Бу катта сув транспорти Орол денгизи бўйлаб уч ярим сутка бетўхтов йўл босгач, катта Аралск портига етиб келишди ва у ердан дарҳол поезд эшелонларига жойлашиб, Россия томон йўл олди. Улар беш кун ичида кўзланган манзилга етиб келишди ва қисмларга бўлиниб, жанговар полкларга тақсимланди.

Йўлдош Ортиқбоев 1942 йил июлдан 15 сентябргача қисқа ҳарбий курсда таҳсил олиб, 15 сентябрь куни қуролдош дўстлари олдида ҳарбий қасамёд қилди ва шу куннинг ўзидаёқ 1-Белорусь фронти таркибида ҳаракат қилаётган 33- армия ўқчи қисмларида автоматчи бўлиб жангга кирди.

Унинг жанговар ҳаракатдаги ташкилотчилик қобилиятиниинобатга олиб, қисқа ҳарбий курсда таҳсил олиш учун яна иккинчи бор 1942 йил декабрдан 1943 йил мартигача ўқишга жўнатишди. Йўлдош Ортиқбоев кейинчалик бўлинма командири бўлиб жанговар ҳаракатларни давом эттирди. Жанговар ҳаракатдаги тезкорлиги ва маҳорати учун взвод командири ёрдамчиси, кейин эса взвод командири бўлди. Бу даврда улар бутун Белорусияни душмандан озод қилган эдилар.

У ҳарбий-тактик билими ва маҳоратини янада ошириш учун 1944 йил май ойидан декабргача қисқа муддатли ҳарбий командирлар тайёрлаш курсида таҳсил олди ва кичик лейтенант даражасига етишиб, Ғарбий фронт таркибидаги минамётчилар қисмида минамётчилар взводини бошқарди.

Шиддатли ва шафқатсиз ҳарбий юришларда ҳарбий қудрати ва маҳорати мислсиз ошган армия жангчилари қисқа муддатда фашист Германияси устидан бутунлай ва узил-кесил ғалаба қозондилар.

Махсус ҳарбий топшириқлар бўйича лейтенант Йўлдош Ортиқбоевнинг жанговар ҳарбий хизмат муддати яна бир йилга узайтирилди ва 1946 йил 1 июндан эътиборан ҳарбий хизматдан бўшатилиб, уйига қайтишга йўлланма берилди.

У урушдан кейинги халқ хўжалигини, шу жумладан қишлоқ хўжалигини қайта тиклаш ишларида фаол қатнашди ва қолхозда қурувчилар бригадасини йигирма йил давомида бошқариб, жуда кўп қурилиш-бунёдкорлик ишларининг амалга оширилишида хизмат қилди. 1967 йилдан эътиборан то умрининг охиригача яъни 1984 йил 23 июлгача туманимизда ва республикамизда ирригация тармоқларига етарли сув етказиб бериш борасида фидойи меҳнат қилди.

Марҳум Йўлдош ота Ортиқбоев оилавий жиҳатдан ҳам бахтли-саодатли инсон эди. Турмуш ўртоғи Париза Қайипова билан ҳавас қилса арзигулик ҳаёт кечиришди ва ўн уч нафар солиҳ фарзандларни дунёга келтириб, тарбиялашди. Бу ўғил-қизлардан бугунги кунгача юз нафардан ортиқ невара, чевара ва эваралар катта хонадонни тўлдириб, марҳум бува ва бувижонларини хотирлаб, хақларига дуо-фотиҳа қилиб турадилар. Шу боис ҳам инсон хотираси мангудир.

Қобул ШОМУРОДОВ.