HAYoT FALSAFALARI
Hayotda baʼzan öz printsiplaringga özing qarşi çiqişingga töğri keladi. Özing yaratgan qonuniyatlarni özing inkor etişga majbur bölasan. Nimadir qilişdan oldin kimlar bilandir hisoblaşişga, ruxsat söraşga majburmiz.
Uyasiga don taşiyotgan çumoli rizqini qayerdan, qanday qilib, qança miqdorda olib kelişini boşqa çumolilardan söramas, ehtimol? Kapalak qaysi gulga qönişini, qayerga, qanday sayr qilişni boşqa safdoşlaridan söramasligi aniq. Çunki u bir kunlik umrini özi xohlaganday yaşaşni biladi.
Jonzotlar erkin... ammo biz esa, odam böla turib odamlarning fikriga quloq tutişga, ayrimlarning çizib bergan çiziğidan çetga çiqmaslikka va “buyruq”larni bajarişga majburmiz. Umr ana şunday katta va kiçik majburiyatlardan taşkil topgan.
Inson naqadar ojiz...
* * *
Yaqin kunlardan beri uyimizga har kuni bir muşukça mehmonga keladi. Körinişidan daydi muşukka sira öxşamaydi. Eşigimiz taşqarisida poylab turadi-da, eşik oçilişi bilan uyga, içkariga qarab yuguradi, şörlik. Baʼzan esa, deraza ortidan bizni kuzatib ötirişi yuragimni ezadi.
Aslida muşuklarni unçalik yoqtirmayman. Ammo negadir şu muşukka mehrim tuşdi. Rahmim keldi, muşukçani öylasam: sovuqda qanday hayot keçirarkan? Yölda maşina “urib” ketmadimikan, degan savollar tinçlik bermaydi.
Essiz, hayvonot dunyosi! Ular insoniyatga tobe bölib yaşaşga mahkum. Tilsiz jonivorlar bersang yeydi, ursang... Odamlarda bölsa aql bor, farosat bor, zabon bor. Köngil bor, mehr bor, muhabbat bor. Lekin baʼzida ana şu mehrni, muhabbatni hayvonlarga beriş u yoqda tursin, bir-birimizdan qizğonamiz.
Demak, odam bölib kelib, inson bölib ketiş – qiyin, juda qiyin!
Aziza MADRAHIMOVA.

▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶